Нема ништо полошо 

од тоа да се осеќам лошо и

да не можам да ти кажам.

Не зашто би ме убил,

или би те убило, или 

зашто не се љубиме. 

Простор.   Небото е сиво

и чисто, со розови и 

сини сенки под секој облак. 

Ситно авионче ги остава своите 

траги над зградата ОН. 

Моите очи, како милион 

стаклени квадрати, само одразуваат. 

Провиден сум. 

Дење ми е прежешко

а ноќе смрзнувам; не сум јас граден за 

реката и блага бура 

би ме здробила до коска. 

Зошто не одам кон исток и запад

наместо север и југ?

Архитектот е крив. 

А за неколку години ќе сум 

бескорисен, бетер од деловна 

градба.   Зашто ти телефон 

немаш и живееш толку 

далеку; рекламата Пепси-кола, 

галебите и галамата.