Не те располови со издив
О небо,
ниту на двете прегради.

Еа виножито издиша.

Под жеден лак да префрли
пролет во грутка затворена
и зрно што не зачна полог со потполошка
О Прлице.

Недовршеното Еа го провира.

Не изѕуни светла сабја,
не замавна
О ѕунице
голтката да ти ја пресече.

Еа дланки доближа.

Поднавали лак,
божилаку,
грст вода да испиеш.

Од стихозбирката ,,ЕА” издадена 1984 г.