1

Срцето ми трепери! 

Стојам во кадата

плачејќи. Мајко, мајко 

кој сум јас? Кога тој

барем еднаш би се вратил 

и би ме бакнал на лицето 

со грубите влакна што ми ја галат

слепоочницата што пулсира! 

тогаш би можел 

да се облечам и да ги мерам улиците.

2

Те сакам. Те сакам, 

но се вртам кон моите стихови 

и срцето ми се затвора 

ко тупаница. 

Зборови! болете 

како што оболев јас, снеможете, 

превртувајте со очите, базен,

а јас ќе зјапам долу

во својата ранета убавина 

која во најдобар случај е само талент 

за поезија. 

Не умее да задоволи, да шармира или победи

жити поетот! 

а чистата вода е густа

со крвави удари на главата. 

Гушнав облак,

но кога се издигнав

заврна. 

3

Смешно! имам крв на градиве 

а да, се изнаносев тули

колку смешно место за распад!

и сега врне врз киселото дрвo

додека стапнувам на ивицата од прозорецот

шините под мене се зачадени и

блескотни со страст за трчање

скокам кон лисјата, зелени како морето

4

Сега тивко чекам

мојот катастрофален нарав 

одново да се чини убав, 

интересен и модерен. 

Земјата е сива, 

дрвјата кафеави и бели, 

снеговите и насмеаните неба

се проретчуваат, помалку смешни, 

не само потемни, не само сиви. 

Ќе да е најладниот месец од 

годината, што мисли тој за 

тоа? Односно, што мислам јас? И сѐ додека мислам, 

можеби, повторно сум свој.