Те благословувам –  

Биди проколната 

Скрши ја нормата над тебе висната 

е и вината и бездната 

во ноздри се протнува и продира 

секојдневната тиња 

во здивот ти се мириса 

страв и откажување 

себеуривање, покорност 

на лажната понизност рацете 

секогаш околу врат ѝ се врзани 

Затоа зборуваш одвај, а и со зачмаени гласови и туѓи 

демони и ангели, светци оддамна пензионирани, 

закопај ги. Време е да не прекоруваш 

земјени облаци, деца на ветрот и замислата, 

изгубеноста, пердуви самооткорнати 

од птичји грклани 

Сакаш и ти, 

Сакаш и ти како нив 

да далдисаш, да се откорнеш од „да“ и „не“, 

од форми и норми, да здивнеш 

а ги ругаш и кудиш тие на тебе слични 

со лудост врз клетки калемена. 

Те благословувам –  

Не колни ти туку биди ти проколната 

прифати ја острината на мислата слободна 

Освои го копното 

на неприпадноста и несрдечноста  

Биди разбушавена, отуѓена, 

неприфатена, пепелава 

Биди колеж и раѓање 

Биди дива шумска ружа со крвави трња 

Остави ги безтрњестите ружи 

да чмаат по излози, обесправени, 

излитени од себе, присилно отапени 

Поентата е да се боцнеш 

Поентата е да се изненадиш, писнеш и паднеш, 

да си ги наденеш рацете во трња 

додека не станеш жива ограда.