просечни телевизиски емисии кои протокот

го прават потежок: арома на кафе од металот и стипшен мирис на белиот кристален шеќер. жешка плоча на печката,

сипување сол

во водата за животни – набројувам, затоа што

треба да се подигне споменик на прецизноста, не на уметноста, тоа е сè.

мистификацијата е тажна и бавна, а поезијата се исклучиво нејзините дланки кога пали лисје и кога одбива да го земе воланот и смрдеата на сопирачките и мирисот на костен.

ова е само

песна – единствено во неа можам да бидам сама,

само во неа можам да престанам; кога ќе успеам,

замислувам како возот ме развлекува по прериите и

јас сум тој воз: клучната машинерија на железницата и причина за подигнување на националните кредити.

низ овој предел

јас дури и не поминувам по својата одамна утврдена патека.