Ние го ословуваме зрно песок

а тоа себеси ниту зрно, ниту песок.

Добро си врви и без име,

дали општо, специфично,

минливо, трајно

неточно или соодветно.

Нашиот поглед и допир не му значат ништо.

Не се чувствува ни видено ни допрено.

А, пак, дека паднало на первазот

е само наше видување, не негово.

За него, не прави разлика каде паднало,

ниту е сигурно дали завршило да паѓа,

или паѓањето сѐ уште трае.

Прозорот има прекрасен поглед кон езерото

Но погледот не се погледнува себеси.

Безбојно, безлично,

безвучно, безмирисно и безболно

е неговото постоење во овој свет.

Езерската длабина постои бездлабински,

и езерскиот брег постои безбреговно.

Неговата вода не си е ни влажна ни сува,

и брановите не си се ни единечни ни множински.

Глуви се на својот плесок

на камчиња што не се ни големи ни мали.

И сѐ ова под небо по природа безнебесно,

каде сонцето заоѓа без никогаш да зајде

и се затскрива неуспешно зад расеан облак.

Ветрот го развева и него, само 

затоа што вее.

Една секунда лета.

Па втора.

Па трета.

Но само нам ни се чинат три секунди

Времето лета како поштар со важни вести.

Но тоа е само наша споредба.

Ликот е замислен, неговото итање е измислица,

неговата порака — нечовечка.