Раскажи ми за сонот каде ги извлекуваме телата од езерото

и повторно ги облекуваме во топла облека.

Како е доцна и никој не може да заспие, а коњите трчаат

сѐ додека не заборават дека се коњи.

Не е како дрво, чии корења мора некаде да завршат,

повеќе е како песна на полициско радио,

како го собиравме тепихот за да танцуваме, и деновите

беа жар-црвени, и секојпат кога ќе се бакневме имаше уште едно јаболко

што требаше да се расече на резанки.

Погледни ја светлината низ прозорското стакло. Пладне е, а ние

сме неутешни.

(Рас)кажи ми како сето ова, и љубовта исто така, ќе нѐ уништи.

Нашиве тела обземени од светлина.

Кажи ми дека никогаш нема да се навикнеме.