Кога месечината би се смеела, би личела на тебе.

Оставате ист впечаток

На нешто убаво, но разорно.

И двете сте познати крадливки на светлина.

Нејзината отворена уста го жали светот; твојата е незасегната.

А твојот прв дар е да прествориш сѐ во камен.

Се будам сред мавзолеј; ти си тука,

Тропаш со прстите по мермерната маса, бараш цигари,

Злонамерна баш како жена, но не толку нервозна,

И умираш да кажеш нешто за кое нема одговор. 

Месечината, исто така, ги злоупотребува своите поданици,

Но денски е за потсмев.

Твоите незадоволства, од друга страна,

Стигнуваат во поштенското сандаче со милна редовност,

Бели и празни, пространи како јаглерод моноксид.

Нема ден што е раат од вести за тебе,

Можеби шеташ дури во Африка, но сепак мислиш на мене.