Дел I: Најлесното пружа најмногу отпор
Различни тела фрлени во вакуум паѓаат исто
I
—Ништото ти го оставам и сега ти земам
вели баба ми од креветот
Што
велам јас
Нема одговор сега веќе толку блиску до—
Проблемот со годините е што во еден миг постојат повеќе сеќавања од живот и работите веќе не се забораваат по ќошињата но затоа се фрлаат
.
II
—Да не ми ги местите местата
вели баба ми
додека одново одбројува во магливата синкавост на квечерината
Сеќавањето е фрлена мрежа што влезе влезе останатото ќе се излизга низ празните места и во облак од песок ќе се притаи на дното
.
III
Ноќта се шири низ собата како зеница
.
Неочекувани градини растат на места лизгави од повторување засебна вегетација ги издвојува од обичната азбука на системот
.
Секој познат систем содржи барем едно незнајно делче потечено од светлина неговата тежина се мери во она што не може да биде заборавено
.
IV
Внатре порабено бочно по стивнатите предели на нејзиниот ум::
Да живееш значи да чувствуваш како да си дел од нешто неповратно изгубено
—Одеднаш сеќавањето е вклучено како светла казна
.
.
.
Меѓуигра
Ти си личност—вљубена во невозможното
Си заминуваш како некоја што е сакана иако си заминуваш без разум
Дел II: Светот одново
I
Нешто како љубов се шири и расне во посетените соби на очите што те држат—
Одеднаш твоите денови добиваат фуга
.
II
Кога заминуваме од некое место ја оддопруваме стварноста
оставаме лавиринт од себеси
.
Оттука само еден излез има
Еј!
Само од едно место се излегува!
.
III
—Денес е прв ден во светот
—Денес е прв ден во светот
Млади соѕвездија ни ги премеруваат животите
смртта е нова за нив
.
Ова е месечината кога првпат се запознавме–
Ова е сонцето–
.
Ова е местото кајшто порано се надевале
а сега јас се надевам–
.
IV
Што е надеж?
Да бидеш тело
Звук истовремено длабок а шуплив срцебиење бавно растегливо те повикав нежно речиси бесшумно оставив избор да не се огласиш
.
V
(Што би сакала
ме прашува)
Во сите мои празни делови твоите полни да влезат—
.
.
.
