Од нигде никаде, почна да свирка. Кога велам од нигде никаде

мислам на тоа дека повеќе од триесет години немаше свиркано.

Беше возбудливо. Отпрвин се запрашав кој е во куќата, кој странец?

Бев горе, читав, таа беше долу. Како од грлото на дива и весела птица,

не фатена, туку во посета, 

звуците брануваа, лизгаа, си играа, вибрираа, се креваа.

Најпосле ѝ реков, ти си тоа? Дали ти свиркаш? Да, рече таа.

Свиркав, многу одамна. Сега гледам дека сѐ уште можам да свиркам.

И каденца по каденца, се шеткаше низ куќата, свиркајќи.

Толку добро ја познавам, си мислам. Си помислив.

Од глава до пети. Од расположение до желба. Од мака до радост.

И гневот, исто така.

Убедувањата. И покрај тоа,

дали воопшто сме почнале да се запознаваме?

Кој е човекот со кој живеам триесет години?

Кој е овој јасен, темен, прекрасен свиркач?