повторно на кожата ми никнува црвена дамка, 

знак за сомнежот кој во мојот глас никако не исчезнува.

се шири на вратот и ги скокотка моите сетила,

ми го руши сонот и одново ме враќа на ноќната масичка да пишувам.

од поезијата научив како бесконечно да се сомневам,

но и колку е важно како авторка да се осмелам,

да збеснам, да вриснам и својот текст да го ослободам,

да му верувам, да му зборувам, да му се додворувам.

црвената дамка кога сум ранлива и сама

во мугри се притајува и набљудува.

ми покажува на колку начини својот глас го одбивам, 

ме потсетува како низ своите зборови со месеци се разболувам.

од поезијата научив како бесконечно да се менувам,

но, и колку е важно како авторка да се забавувам,

да се препуштам, да крикнам и на својот стих да му верувам,

да го отфрлам она што ми ги ги крши крилјата и ме уморува.

црвената дамка дознав дека не можам целосно да ја излекувам.

до моето име стои и како дијагноза се закоравува.

таа е симптом на мојот женски творечки глас

ткаен од силен и моќен страв. 

таа е симптом на сето она пред кое како авторка одбивам да се покорам.