филм

Љубовната вештерка (The Love Witch)

Режија: Anna Biller
Улоги: Samantha Robinson, Laura Waddell, Jennifer Ingrum, Gian Keys
Времетраење: 120’
Земја: САД
Жанр: Хорор/комедија/мелодрама

 

 

Филмот ја следи Elaine, млада вештерка која започнува нов живот по смртта на нејзиниот маж за кого почнува да бара замена. Првото нешто кое ќе ве освои при гледање е визуелниот стил, благодарение на кој ќе се чувствувате како истовремено да се наоѓате во шеесетите години на минатиот век, во некој паралелен свет или пак како во нечија халуцинација. Секој момент од филмот изгледа неприродно и претерно, но токму тоа е она што го прави вреден за гледање. Преку смрт, танц, сатанистички ритуали, високи чизми и сина сенка, „Љубовната вештерка“ и Elaine поставуваат прашања за тоа како светот и културата се справуваат со женската сексуалност, средновековните наспроти модерните родови улоги, но и машкиот и женски поглед. Филм кој нема да го заборавите уште долго по првото гледање.

 

Смртта и животот на Марша П. Џонсон

Како дел од одбележувањето на месецот на гордоста и немирите на Соунвол, ви го препорачуваме документарниот филм во кој се истражува причината за смртта на легендата на движењето за геј ослободување, Марша П. Џонсон (The Death and Life of Marsha P. Johnson), во режија на Дејвид Франс. Марша била транс активистка, дрег кралица и една од фигурите со кои се поврзува почетокот на Стоунвол немирите во 1969. Нејзиниот надимак во тоа време бил „Saint of Chirstopher Street“ (каде што се наоаѓал барот Соунвол), бидејќи поголемиот дел од својот живот го има посветено на активизмот, иако се соочувала со сериозни проблеми со менталното здравје, како и чести апсења и насилство. Телото на Марша е најдено во реката Хадсон во 1992 и е првично регистрирано како самоубиство, но многу од нејзините пријатели и членови на заедницата веруваат дека станува збор за убиство.

Џонсон е симбол за она што црната квир феминистичка мислителка Алексис Полин Гимс го опишува како “никогаш стрејт”: оние квир пионери кои не можеа или не сакаа да ги сокријат своите разлики и на тој начин ја принудија нивната настраност да биде јавно признаена каде и да отидат.

Овој филм, како и животот, каузата и смртта на Марша Џонсон, се еднакво важни и ден денес. Транс жените сè уште се соочуваат со насилство, маргинализација и стигматизација, која не ретко завршува со смрт, како кај нас, така и глобално (како илустрација, во 2019  барем 27 транс личности беа убиени во САД, а повеќето од нив црни транс жени). Во име на месецот на гордоста и #BlackLivesMatter протестите, да се едуцираме за личностите кои го посветиле својот живот на борбата за ослободување и да ја продолжиме нивната борба, спротиставувајќи се на хомофобојата, трансфобијата, сексизмот и расизмот.

 

 

She’s Beautiful When She’s Angry

Преку документарниот филм She is Beautiful When She’s Angry, режисерката Mary Dore ни ги покажува животите и постапките на одреден дел од жените кои биле релевантни за феминистичкото движење во 60те и 70-тите години, фокусирајќи се  нивната креативност и неуморна борба.

 

And then we danced (И тогаш танцувавме)

Шведскиот режисер Levan Akin во својот најнов филм “And then we danced“ ја прикажува романсата помеѓу двајца мажи (Мерхаб и Иракли), танчери на традиоционални грузијски танци. Традицијата на грузиското танцување односно прецизни воени потези и сложени атлетски скокови, не содржат простор за слабост или безполовост како што тоа го кажува професорот на овие двајца млади танчери. Мерхаб или тој што е “послабиот“ ќе биде ставен настрана а подоцна и избркан, а Иракли ќе биде ставен на негово место.

 

PORTRAIT OF A LADY ON FIRE

Режија: Céline Sciamma
Улоги: Noémie Merlant, Adèle Haenel, Luàna Bajrami, Valeria Golino
Времетраење: 122′
Земја: Франција
Жанр: Драма, романса

 

Оваа недела го препорачуваме Портрет на жената во огнот (Portrait of a lady on fire). Филмот ни прикажува љубовна приказна која се случува во Франција во 1770, помеѓу две жени: Елоиз која се мажи против својата волја и сликарката Мариен која е платена да ѝ направи сведбен портет. Филмот го пренесува зближувањето на двете жени во кратко проживеаната слобода пред свадбата. Режисерката Céline Sciamma го гледа филмот како манифесто на женскиот поглед (“manifesto about the female gaze”). Приказната е раскажана преку внимателно снимените лица на протагонистиките, нивните изрази, кадри одблиску, суптилна или драматична светлина. Сепак, дури и без да ги покажува мажите, Sciamma ги доловува различните начини на кој животите на протагонистките се под строго влијание на патријархалните норми.

 

 

 

Scroll to Top