Песна

Квир песни на неделата

Сјај во моите рани
СИ ЕЈ КОНРАД

(Препев од англиски: Грација Атанасовска)

 

прво и најважно

сонувајте ги и понатаму нашите исчезнати пријатели

жигосајте ги нивните одрази во празните столови

не сме толку врзани со времето колку што се плаши саатчијата

утрово сè што сакам е да одам кајшто покажуваат камените ангели

 птичјата песна ме мава до солзи

хетеросексуалците треба да ни го видат страдањето

насилната смрт на нашите пријатели и љубовници

да го знаеш сјајот на настраниот не е да ги заслепиш но

да ги разнишаш темелите на оваа убиствена култура

 пркосен пиреј што го крши цементот

мислиш дека Оскар Вајлд бил смешен

Душо моја мислам дека бил зафатен

со одвлекување внимание на стрејт луѓе

 за да не го убијат

 да знаеш колку пати ми

      било кажано ти не си како

другар ми педер што ми кажува

вицеви и ме смее

не сум ебате сигурно не сум

немам кога во животов да

одам на аудиција за твојата педерска маскота

луѓе не може да ме убиете и

да си мислите дека може пак да ме убиете

запознав едно дрво во Амстердам и

  стоев со боси нозе покрај него дваесет

минути потоа си отидов сосема обновено

    уште една песна која не е напишана од поет

понекогаш треба еден мускул да

 се опушти за другите да почнат

 другарка ми Менди се јавува после

долга смена во стриптиз клубот да ми каже

додека чекам во ред за смрт си ја

       ладам жешката пичка со твојата нова книга

ќе ми ја потпишеш ли следната недела моја бестрашна педерушо сестро

 

Дваесет и една љубовна песна: Песна што лебди, ненумерирана
ЕДРИЕН РИЧ

(Препев од англиски: Душица Лазова)

 

Што и да биде со нас, твоето тело

ќе го прогонува моето—нежно, галежно

водиш љубов, како наполу свиениот

изданок на папратот во шуми

испрани од сонце. Твоите проодни, широкогради бедра

меѓу кои целото мое лице се оглави и углави—

невиноста и мудроста на местото што мојот јазик го најде таму—

живиот, ненаситен танц на твоите пупки во мојата уста—

твојот допир врз мене, цврст, заштитнички, трагајќи

по мене, твојот силен јазик и тенки прсти

продираат онаму кадешто со години те чекав

во мојата розово-влажна пештера—што и да биде, ова е тоа.

 

 

17-годишникот и геј барот
ДАНЕЗ СМИТ

(Препев од англиски: Моника Стојановска)

 

овој џиносан рај, благословено тло каде што се вели геј, а се мисли ние

благословена нека е лажната лична карта и обезбедувачот кој ја позна

оваа потреба да се биде потребен, да се припаѓа, да се дознае

каков вкус има маж полн вотка и испразнет од грев. и на кој бог да се молам не знам.

го гледам исус, гледам накај сечија уста на подиумот,

порачувам виски-кола, и ја именувам во крвта на мојот нов спасител. тој е правичен. 

ме моли да танцувам, да ги зашеметам мажите со

овие колкчиња што ги донесов, тој смета дека мојата уста во устата на некој странец е неопходна.

благословена нека е устата на тој странец, песната на која несмасно се нишаме, ритамот, мостот,

минувањето

на неговата рака по моето бедро и грб и од која држава доаѓам не знам.

сакам да живеам на неговиот јазик, да изградам дом од госпел и педерлук

сакам да издигнам град позади неговите заби за да се засолнат сите момчиња од хорови и плакари.

сакам мојот нов бог да ја погледне Мека што му ја изградив и да ја нарече проклето добра

или можеби сум само пивнат и слободен за прв пат, готов да се восхитувам на сè што можам да вкусам.

 

Безимена песна
ПАТРИЦИЈА КАВАЛИ

(Препев од италијански: Вики Младенова)

 

Срцето никогаш не е на сигурно,

затоа, макар и молчешкум, немој да се чаламиш 

со победа или рамнодушност. 

Во секој случај, чествувај

го тоа што си го сакала 

дури и кога се чини

дека не го сакаш повеќе. 

Се смируваш ли? 

Одоброволена ли си? 

Би можела конечно отаде годините

на возгордеана неодлучност, 

нa мреење и пониженост, 

да ги разоткриеш парчињата, да бидеш ти

која понижува под своја команда?

Не, не прави го тоа, 

подобро преправај се, 

преправи ја љубовта што вистински си ја чувствувала, 

преправај ја совршено

додека не стане природна. 

Заморената љубов

веројатно е единствената совршена.

Кога баба ми го оплакува дедо ми – Ивана Јовановска

Кога баба ми го оплакува дедо ми

ИВАНА ЈОВАНОВСКА

 

Кога баба ми го оплакува дедо ми

силно невреме надоаѓа од север

и тежок град се истура врз ситните ќерамиди.

Удира со бес и тропа дури не го здоболат плеќите.

Се повлекува поразен.

Животот по улиците останува нем.

А потоа, ни станува јасно колку боли крајот.

Продолжуваме молчаливо да љубиме,

поинаку,

повеќе.

 

 

(песната е објавена во стихозбирката ,,На ракавот на градот” во издание на ПНВ Публикации)

 


Со оваа песна, сакаме да ве поканиме на Поетска епизода #1 | Новите деца во градот, настан кој ќе се одржи во сабота (18 јуни), во 20:30 во Буква, модериран од Ивана Јовановска и Андреј Медиќ Лазаревски. За настанот, организаторите велат:

Почнуваме нов концепт на поетски средби на млади, во обид да ја збогатиме културната содржина на градот и да читаме убава поезија. Секој настан ќе има флуиден карактер и поинаква тема. Со микрофон, да се охрабриме погласно и посмело да читаме, оваа поетска епизода ја создаваат овие нови деца во градот:

Ива Петреска

Андреј Ал-Асади

Марија Велинова

Софија Тодороска

Благица Трајкоска

Ивана Јовановска

Павлина Атанасова

Андреј Медиќ Лазаревски

Сатја Александар Давитков

 

Се гледаме!

Ја мерам секоја Тага што ќе ја сретнам – Емили Дикинсон

Ја мерам секоја Тага што ќе ја сретнам

ЕМИЛИ ДИКИНСОН

 

Ја мерам секоја Tага што ќе ја сретнам

Со тесни, продорни, очи –

Се прашувам дали како Mојата тежи

Или Помала тешкотија носи.

 

Се прашувам дали Тие долго ја носат

Или само што се јавила таа –

Не можам да се сетам на Датумот Мој –

Се чини како болка стара.

 

Се прашувам дали живеењето боли –

И дали Тие треба да се трудат –

И дали – можат ли Тие да изберат помеѓу –

Не би било – да умрат –

 

Забележувам дека Некои – трпејќи долго –

На крајот, својата насмевка ја враќаат –

Како имитација на Светлина –

Што малку Сјај носи.

 

Се прашувам кога Годините ќе се насоберат –

Некои Илјадници – од таа Штета –

Што ги повреди рано – тој интервал

Би можел да им даде Утеха –

 

Или ќе продолжи да ги боли

Низ Векови одважени –

Просветлени до поголема Болка –

Инаква од Љубовта –

 

Натажените – се многу на број – ми рекле –

Од Причини разни –

Смртта – е само една – и доаѓа само еднаш –

И очите единствено ги празни –

 

Постои Тага на Празнина – и Студена Тага –

позната како “Очајување” –

Постои прогонство од вродени Очи –

во погледот на Роденото Бидување –

 

И иако можеби нема да го погодам видот –

Точно – сепак мене

Длабока Утеха ми дава

Во минливото Бреме –

 

Да се забележат кроевите – на Крстот –

И како најчесто се носат –

Се’ уште восхитена да претпоставам

Дека Некои – како моите се носат –

 

 

 

 

Оригинал: I measure every Grief I meet (561), Emily Dickinson

За Грејс, после забавата – Френк О’Хера

За Грејс, после забавата

ФРЕНК О’ХЕРА

 

Не секогаш знаеш што чувствувам.

Синоќа во топлиот пролетен воздух дур

разгорував расправија со некој што не

ме

занима, љубовта кон тебе ме

распалуваше,

не е ли тоа чудно? во соби полни

странци моите најнежни чувства

се превиткуваат и

го раѓаат плодот на вриштењето. Испружи ја раката,

нема ли

пепељара, одеднаш, таму? Покрај

креветот? И некој што го сакаш влегува во собата

и вика да не ги

сакаш јајцата малку

другачии денес?

А кога пристигнуваат тие се

само обична кајгана и топлото време

се држи.

Сè треба да се поправа – Карла Кордеро

Сè треба да се поправа

КАРЛА КОРДЕРО

 

кога имаш триесет години сè треба да се поправа. поради ова

купив кутија со алатки. го наполнив со опрема што татко ми

ја поседуваше некогаш за да не ни се распадне домот. купив

алатки со имиња и функции непознати за мене. просто, седеа таму

на нивната полица во пластична амбалажа, со цена што вреска:

еј, девојко, ти треба ова! како да ќе можам еден ден

на мојот дом, и сè што живее внатре да им подарам бесмртност, да биде

историски споменик пред којшто соседите ќе чекаат ред да го видат

дури и кога мене ќе ме нема и ќе кажат: бре, е ова ти е добра куќа!

сега, поседувам бормашина, со илјадници метални делчиња

што веројатно нема ни да ги искористам, или ќе ги искористам погрешно,

но во тоа што сум сигурна е сепак, неизвесноста кои алатки

го поправаат стареењето на кучето, свенатото змиско растение,

линиите под моите очи, вкочанетото колено или лошиот грб.

и можеби, токму вака е – делчиња од нашиот малечок универзум

се раствораат како коцки шеќер во вода – потсетник

да го забавиме нашето брзо дишење за да можеме да се восхитуваме

на неговата магија. бидејќи и најдобрата кутија со шрафови

може да за’рѓа. бидејќи кога бев дете, ми се слизна од раце

тегла за колачиња во облик на ноевата арка,

семејно наследство што се распрска на парчиња.

животните се ослободија, зебрите трчаа

под кујнската маса, скршениот лав рикаше

на влезната врата и надвор од кабинетот за алатки

па земав селотејп и лепак за керамика. ја залепив секоја ѕверка

назад кон нејзиното предвидено патување. бидејќи тоа пладне,

кога татко ми си дојде од работа, му признав,

а тој ја постави теглата на масичката само за да ја наполни

со слатки. бидејќи пукнатините од несовршеностите што ги залепив

со раце беа боцкави и изронета боја го засече

вратот на носорогот.

секое диво животно стоеше во ред пред бродот

и поплавата од колачиња што чекаше внатре.

Човечки цилиндри – Мина Лој

Човечки цилиндри

МИНА ЛОЈ

 

Човечките цилиндри

Ротирaат во истоштувачката квечерина

Која ги повива близу до мистеријата

На еднината

Меѓу отпадот на тмурното попладне

Јаделе, без да вкусат

Разговарале, без да општат

Но, барем ние двајца

Се љубевме кратко

Без да се запрашаме

Дали нашите бедотии

Во луцидноста на заемното забрзување на автоматите

Би можеле да создадат едно изобилно блаженство.

 

Машка упростеност.

Во истоштувачката квечерина

Твојата магловитост

Ми го сервира центарот на твоето јадро

Кога во дивјачката потрага на интелектот по интелект

Ни се допираат веѓите          општат

Над амбисот на потенцијалната

Респираторна синхронизација

Нелагодности.

Недостаток на соодвествување меѓу вербалното сетило

И реципроцитетот

На замислата

И експресијата

Каде сите обликуваат надвор од опипливоста

Куса, бледа патека на шпекулацијата

Долж која чекориме

Кон истоштувачката квечерина, ние-

Една мала ѕверка што цимоли,

Што очајува

Да се врати назад во древната бразда

И една еластична пипка на интуицијата

Што сака да трепка меѓу ѕвездите

 

Непристрасноста на апсолутот

Го води        полемикот да се запраша

Кој од нас

Не би

Примајќи го светиот дух

Го зграпчил            и заробувајќи го

Би го загубил

Или во проблематиката

Би го уништил универзумот

Со решение.

Ако едно срце да се скрши спречам – Емили Дикинсон

Ако едно срце да се скрши спречам

ЕМИЛИ ДИКИНСОН

 

Ако едно срце да се скрши спречам,

Животов за џабе не ќе биде;

Ако една животна болка излечам,

Или направам рана да стивне

Или помогнам на премрен врабец

Назад до гнездо да си стигне

Животов за џабе не ќе биде.

Те сакам драги – Калиа Димитрова

Те сакам драги

КАЛИА ДИМИТРОВА

 

ноќва, се случи ветување за нова пролет.

се случи силен тресок на такси врата.

се случи раст на цени: струја, бензин, храна.

се случи телефонски разговор, под јорган.

се случи зјапање во таван во старата детска.

се случи танц на сто сини пеперутки.

се случи не знам како да те пуштам од рака.

 

немам кров

немам тло

немам тв

немам свод

ноќва

можеби те имам тебе

ноќва

шмркаш под расклатени маси

ноќва

женски југословенски глас пее за љубов

ноќва

градам тврдина од перници

само за да ја срушиш.

Топлејќи ги нејзините бисери – Керол Ен Дафи

Топлејќи ги нејзините бисери

КЕРОЛ ЕН ДАФИ

 

За Џудит Радстоун [+ М. А.]

 

Веднаш до мојата кожа, нејзините бисери. Мојата господарка

заповеда да ги носам, да ги стоплам, до вечерта

кога ќе ѝ ја чешлам косата. Во шест, ги ставам

околу нејзиното ладно, бело грло. Цел ден мислам на неа,

 

на пoчинка во Жолтата соба, задумана во свила

или тафт, кој фустан вечерва? Се разладува себеси

дур јас работам радо, мојата бавна жештина навлегува

во секој бисер. Виси на мојот врат, нејзиното јаже.

 

Таа е преубава. Сонувам за неа

во таванскиот мој кревет; ја замислувам како танцува

со високи мажи, смајана од мојот премален, настојчив миск

под нејзиниот француски парфем, нејзините млечни камења.

 

Ѝ ги тресам рамената со зајачка шепа,

го гледам мекото црвенило кое протекува низ нејзината кожа

како ленлив воздив. Во нејзиното огледало

моите црвени усни се разделуваат како да сакам да проговорам.

 

Полна месечина. Кочијата ја носи дома. Го гледам

секое движење во мојата глава… Се соблекува,

го вади накитот, нејзината тенка рака посегнува

по кутијата, се вовлекува гола во кревет, онака

 

како што секогаш прави… а јас тука лежам будна,

знаејќи дека бисерите се ладат токму сега

во собата каде мојата господарка спие. Цела ноќ

го чувствувам нивното отсуство и горам.

Годините – Алекс Димитров

Годините

АЛЕКС ДИМИТРОВ

 

Сите забави кои ги помина

во гледање во собата

од тераса

каде некој дојде

на цигара а потоа се врати.

Како испаѓа дека никој 

немал детство од соништата,

и како ќе ти го кажат ова

малку запиени, малку навалени

побргу од што им требаше

да ја допушат цигарата

бидејќи тажните нешта

не можат да се објаснат.

Oтаде стаклото и внатре,

целото друштво цврцнало.

Се осеќаше обликот

на нивните гласови. Во очите

им се познаваше дека се

некаде на друго место. 1999

или 2008 или минатиот јуни.

Се разбира, важно е

да се оди на забави. Животот

да ти стане фустан или пијачка

или антилоп кондури што некој ги облекол

на дожд. По пат накај дома,

одзади во колата, вечерното небо

си поигрува со старите трикови. Ѕвездите

тивко се наредиле.

Оној на кого помисли замина

под нив со колата. Далеку од забавата,

(исто како тебе) во годините.

 

Scroll to Top