Песна

Ќерка – Сухеид Хамар

Ќерка

СУХЕИР ХАМАД

 

лисјата и заминувањето

го повикуваат октомври дома

нејзината ќерка испушта

чад од својата кожа

богата со крв од скорпија

ја преживеа првата поплава

секоја година се одбележува

нов круг околу нејзината

густа срцевина во кората

овие месеци на лето и

зима пропаѓаат едни во други

оставајќи портокалово

жолта пепел

живоста на смртта

го носи сето тоа

замотано во мојот стомак

исечен до врвот

на опашката

вагата се превртува

а вечерва врне во

преданијата на моите родители

сакаа ќерка, а не писател

среќен роденден поетесо

зар те сака некој

како мајка ти

под нејзините гради како

татко ти под својот здив

лисјата и заминувањето го знаат

моето лично име

берам балки

да ѝ ги дадам на реката да јадеме

путер месо од феникс

и да прославиме нова година

нов код за мојот стомак

добив ново име

тајната што никој не ја знае

студот не може да ме повика

заминувањето нема да знае

каде да ме најде

есента ќе ме скрие

во нејзината жетва

во нејзиното време

среќен роденден ќерко

на паѓањето.



 

 

 

 

suheir hammad

За нашата земја – Махмуд Дарвиш

За нашата земја

МАХМУД ДАРВИШ

 

За нашата земја,

онаа блиску до божјиот збор,

плафон од облаци

 

За нашата земја

онаа далеку од сите именски атрибути,

мапа на отсуство

 

За нашата земја,

малечка како зрно сусам,

небесен хоризонт… и скриена бездна

 

За нашата земја

јадна како крилја на тетреб,

свети книги… и рането себство

 

За нашата земја,

опколена од распукани ридови,

заседа од ново минато

 

За нашата земја, тоа е подарок од војната,

слободата да се умре од копнеж, да се изгори

додека нашата земја, во својата крвава ноќ,

е скапоцен камен што блеска надалеку

и осветлува сè што е надвор од себе

 

А ние, ние внатре

сè повеќе се гушиме!



 

 

 

Фотографија: The Palestine Project

mahmoud darwish

Месечината беше само брада од злато – Емили Дикинсон

Месечината беше само брада од злато

ЕМИЛИ ДИКИНСОН

 

Месечината беше само брада од злато,

Пред само една ноќ или две—

A сега го сврти совршеното лице 

Надолу кон светското поднебје—

 

Челото нејзино најсветло сонце—

Образот нејзин — бело берилно камче—

Окцето кон летната роса блика

Што во глава ми твори најубава слика—

 

Килибарните усни ич не ѝ се двојат—

Освен во насмевка што на

Пријателката да ѝ ја подарат можат

По нејзина волја—

 

A каква благодет е да се биде

Една ѕвезда блиска до нејзиното теме—

Оти може да ја помине оската крај 

Твојата блескава врата за скоро време—

 

Качулката ѝ е сиот свод—

Космосот — нејзин чевел—

Ѕвездите — ѕинѕурки околу појасот—

Поставата — небесна—

Три песни од Бојан Станиќ

Во рамки на Саемот на книгата, ќе биде промовирана првата поетска збирка на Бојан Станиќ – „Ајде уште еднаш“ на штандот на Полица, во недела (21/4) во 11 часот.  Разговорот со Бојан ќе го води Моника Стојановска. Во продолжение, прочитајте три песни од збирката.

 

И немам татковина.

 

Не ни сакам да имам, добро ми е вака.

 

Мојот свет ми се изрони низ прстите,

беше кревок, сега е пепел,

молекулите на воздухот го здробија.

 

Јас сум крив, не требаше да го допирам,

или можда требаше да го приберам.

 

Наредниот ќе го градам внатре,

популација еден до двајца,

мала колиба во шумичка,

така нешто си викам.

 

И градина до колибата.

И цвеќиња.

 

И околу нас само дрвја.

 

Сами, заедно.

 

Без кралеви и кралици.

Без ѕидови и џелати.

 

И одвреме-навреме ќе ѕиркаме низ шумата

да не никне уште некоја куќарка.

 

 

Космонаутите од иднината

измислија машина

за да не бидиме идиоти

и повеќе да љубиме.

 

Ни ја оставија и си заминаа,

истиот момент ја расипавме,

 

сега ќе мора да научиме сами.

 

 

 

Поинаков свет

 

Нежни духови заговараат револуции

и романтични демони се на праг на нови светови.

Ѕвездите на небото се одамна променети,

низ нас сега вијат други топли ветрови.

 

Раните по телото со цвеќе се обраснати,

никој не мисли за назад, држи се, храбра си,

нашите раце се валкани, нашите срца разголени,

спремни да пукнат

и да скинат од пурпур наметки.

 

А сами не сме, околу нас градини виреат,

први не сме, пред нас векови живеат,

не сме ни последни, туку сме бранови,

понекогаш заборавени

во круг виори напластени.

Пејзаж – Грација Атанасовска

Пејзаж

ГРАЦИЈА АТАНАСОВСКА

 

Нешто важно се случува таму.

 

Фантастични височини му се спремаат на твојот живот, замислени персефонски низини се

длабат под земја.

 

Ти си и не си дел од тоа.

 

Нешто важно се случува

и тоа трае,

се развлекува низ времето,

и притиска,

зазема еден правец и турка турка,

со сета упорност на траењето,

турка наспрема Земјините кори од другата страна на светот.

 

Едно случување се претвора во цела низа траења, врвовите се губат во разредената тежина

на облаците.

 

—Тагата е пејзаж.

 

Тајните ранички на изместените плочи,

тромави и поспани од времето,

не ги забележуваме лесно.

 

Tие се животното што чека на врата,

лепливо и темно,

спремно да го проголта твојот живот.

 

Понекогаш си мислиш—

оттука почнува времето:

невидливото јаже на раниот живот истекува во сегашноста.

 

колку лесно летото ни се искраде во убавината!

 

Нашите животи, тенко распослани пред нас, веќе ги достигнуваат длабоките рабови на

светот.

 

Не грижи се за далечините, ми рече.

Тука е северното небо (покажува),

а тука јужното (покажува),

и ние лежиме на двете,

се покриваме,

две неба,

едно со друго.

 

Немој да се грижиш за далечините, велам.

Тука е јужното небо (покажувам),

а тука северното (покажувам),

и секоја од нас лежи на едно,

се покриваме,

две неба,

едни со други.

Жолта – Ен Секстон

Жолта

ЕН СЕКСТОН

 

Кога пак ќе го вклучат

сонцето ќе засадам деца

под него, ќе си ја запалам душата

со кибрит и ќе ја оставам да пее. Ќе

ја земам мајка ми и ќе ја насапунам, ќе

си ги земам коските и ќе ги исполирам, ќе

си ја вшмукам бајатата коса, ќе

ги платам сите долгови на моите соседи, ќе

напишам песна што ќе се вика Жолта и

ќе ја впијам со усните, ќе

се најaдам со лажици полни жештина и

сите ќе бидат дома играјќи си со

нивните крилја и земјата ќе се

наежи од сите тие насмевки и

нема да има отров никаде, ниту чума

на небото и ќе има плодова вода

за сите луѓе и нема

никогаш да умреме, никој од нас, ќе останеме,

нели?



Добро знаеме што е видливост – Травис Алабанза

Добро знаеме што е видливост

ТРАВИС АЛАБАНЗА

 

Вратата од метрото се отвора.

Седнувам.

Избувнува смеа.

Добро знаеме што е видливост.

 

Преполн автобус.

Само седиштето до мене е слободно.

Ти избираш да стоиш.

Добро знаеме што е видливост.

 

Премногу твитови,

уште еден весник што лаже.

Повторно дебата на ТВ.

Добро знаеме што е видливост.

 

Пред некој ден ме нарекоа изрод

на линијата Викторија,

никој ништо не направи, но маж

кој наслушна продолжи да гледа

drag race на телефонот.

Како што без сомнеж некој што споделил

статија за феминизмот

тој ден остана со главата надолу.

Добро знаеме што е видливост.

 

Повеќе не барам видливост,

нема да го амортизира ударот.

Го знаеме чувството на видливост,

свесни сме што значи да бидеме видени.

Гледани. Следени.

Да се биде под лупа.

Повеќе не барам видливост,

наречете го ова посветеност кон нешто повеќе.

 

Жените кои чистат риби – Ерика Фанкхаусер

Жените кои чистат риби

ЕРИКА ФАНКХАУСЕР

Сите жени кои чистат риби се викаат Роуз
или Грејс. Се будат близу водата
мокри и сонливи помеѓу белите чаршави,
мислејќи на бели плажи.

Таму каде што работат секогаш е влажно.
Под пластичните престилки, нивните гради
пенат и меурат. Носат стари алишта
бидејќи мирисот никогаш нема да исчезне.

На подот, хлор.
На прозорецот, суви траги оставени од галебите.
Кога туристите доаѓаат да ги гледаат
работејќи над лентите со Бакалар и Ослич,
тие не погледнуваат нагоре.

Стојат над коритото. Кога лентата ќе се вклучи
ги пакуваат телата, десет во кутија,
со нивните опашки вкрстени како во света тајна.
Мртвите риби паѓаат послушно.

Сјајните крлушки што се лепат,
закачени за образите и зглобовите
светат и часови подоцна, во темната соба.

Пакувачките велат дека чувствуваат
портокалова мрест помеѓу прстите,
мирисаат повеќе на сол, отколку на праски.

Моите илјада љубови – Филипа Сара Попова

Моите илјада љубови

ФИЛИПА САРА ПОПОВА

 

Овој моно-свет казнува

многустрана љубов

Еден бог, еден партнер,

една држава и една нарав

Мораш сé што си да збереш во Една

и сета своја страст да ја втурнеш во Еден

монотеизам, моногамија, монопол на чувства

слободната љубов не е слободна

во свет изграден од граници

моите 999 љубови се казнети



Scroll to Top