Песна

Not Your Friend – Katerinha

Katerinha живее и твори во Берлин, а веројатно се сеќавате на нејзината прва песна Trippin и прекрасениот видео спот, кој, меѓудругите локации, беше сниман во Македониумот во Крушево. По тој повод разговаравме со Катриња за нејзините музички инспирации, за музичката сцена во Берлин и за влијанието на пандемијата врз независните музичари.

Денес, ви ја претставуваме нејзината нова песна и видео “Not your friend”.

Not your friend is a soulful jam that she and a couple of her friends turned into a Sunday anthem of self-appreciation. 

 

 

TRIPPIN – KATERINHA

Очекувајќи го нејзиниот прв албум, имавме прилика да поразговараме со Katerinha за нејзините музички инспирации, музичката сцена во Берлин и за влијанието на пандемијата врз независните музичари. Уживајте во спотот снимено на локации во Македонија, Србија и Босна и Херцеговина.

 

 

I’m Still Standing – Elton John

После неколку недели паника, страв, неспиење или премногу спиење, социјална дистанца, домашна изолација, само-изолација, вонредна состојаба, многу групни муабети на месинџер, многу (многу) искористени филтри на инстаграм, караници по дома, успешни и неуспешни рецепти, хипохондрични и параноични напади, полициски час, обиди за состаноци од дома,  манијакално чистење, нови книги почнати и оставени и све можно што се прави по дома, еве сме, still standing after all this time.

Драги сите, пуштете музика и со среќа во третата недела на домашна изолација со Елтон ♥

 

 

#StayHome #StaySafe

ZEBRA KATZ – ISH/LOUSY/IN IN IN

LESS IS MOOR доаѓа многу наскоро, а судејќи по досега понуденото ќе ни’ треба време да се соземеме од секој удар што ZEBRA KATZ го задава на здрвените тела. Секако ќе уживаме! Трите хипнотизирачки клупски химни, функционираат подеднакво катарзично и низ умните видеа. Бонус: проверете ја и една од гостинките на албумот – S Ruston која ја слушавме во ShortBus благодарение на BTKRSH.

 

 

 

 

 

 

 

Дiskorдia
Ивана Драгшиќ
Стефан Богески

LYZZA – Neverland

Веќе 2-3 години постојано се навраќаме на нејзините независни кратки изданија, одново ѝ ги преслушуваме интензивните DJ сетови на некои од најпрепознаените платформи и инцидентно ни се појавува она што се чини како сакам-да-се-журкам-со-LYZZA на инстаграм профилите на некои од нашите омилени музичарки. Интересот и возбудата за она што го работи оваа девојка сакаме конечно да го споделиме со читателките на Медуза, и тоа со свежо издадената Neverland што звучи како химна за прослава подеднакво колку и носталгично. Ова сонично чувство не држи заедно една година и би сакале да го слушаме и понатаму. Среќен роденден Медуза!

 

 

Дiskorдia
Ивана Драгшиќ
Стефан Богески

Janex – Around Me

Поради тоа што е мултиинструменталистка, таа доаѓа од разноврсно миље и има работено на музички шоуа, компонирано филмска музика и настапувано на музички фестивали во различни формации. По селењето во Њу Јорк, таа запишува и студии по Музичка и аудио технологија.

Џенекс ја запознавме на овогодинешниот Turtle Festival во Дерми, Албанија, каде го имаше најимпресивниот суптилно-соничен настап, на сред многу жежок летен ден, со многу релаксирана и пријателска публика. Настапот излезе како една боја во совршено нијансирана слика, што беше тој ден.

Синглот Around Me делува како сумирање на летото кое таа го помина во настапи во родната Албанија, но и како најава за нејзиниот деби албум кој треба да излезе рано наредната година. Послушајте го овој пријателски синт поп и информирајте се повеќе за работата на оваа девојка на https://www.janexmusic.com/.

 

 

 

 

 

 

Дiskorдia
Ивана Драгшиќ
Стефан Богески

Lana Del Rey – Norman Fucking Rockewell

Не можам да кажам дека сум од оние луѓе кои се опседнаа со Лана уште од нејзиното појавување со Video Games. Стиховите и ставовите на Лана отсекогаш ми беа проблематични од феминистичка гледна точка, каде нејзината опсесија со невозвратена љубов, мачо дечковци кои секогаш ја повредуваат и очајно барање на машка валидација, направија таа да биде кралица на мазохизмот и беспомошноста. Сепак, морам да признаам дека и тогаш поприлично бев навлечена на нејзините темни и носталгични стихови, славењето (сега веќе на циничен начин) на американскиот сон, исповедите, фалшот, референците кон поп-културата, идеализацијата на Калифорнија и естетиката на спотовите која и се менува со текот на времето, но останува верна на сонливата винтиџ, филтер атмосфера. Веќе со песната Ride и автобиографскиот монолог на почетокот, почнав да сфаќам дека Лана Дел Реј е веројатно многу покомплексна од што ми се чини. Четвртиот албум на Лана – Norman Fucking Rockewell!, со својата тензија, зрелост, хумор и проникливи стихови, освен што за мене е нејзиниот најинтересен албум до сега за слушање, исто така преставува и некаков вид на раскинување со нејзината трагична персона од минатото кон (ре)креирање на себеси на некои постабилни темели.

Кога ја слушнав “Mariners Apartment Complex” мислев дека тоа ќе биде мојот хит. Како и да е, пред неколку дена го пуштив Norman Fucking Rockewell!, кој Лана го отвора со истоимената песна и стихот God damn, man child и се предомислив. „Norman Fucking Rockewell“ е најдобрата песна на Лана од овој албум: од почетокот со едноставното пијано, добро-познатиот плачлив глас (но овој пат со малку повеќе самодоверба) и безименото маж-бебе (кое веројатно е присутно во сите песни на Лана, но тука не го фетишизира, туку го исмева), до крајот на песната каде гласот на Лана полека го снемува во повторување на зборот „сино“.

Со оваа песна открив повеќе за Norman Rockwell, кој ја илустрирал американската реалност или подобро кажано идејата за американската идила во Saturday Evening Post цели 50 години. Лана повеќе не пее пред американското знаме на нејзините настапи како што правеше порано, а албумот излегува во време кога САД е сé освен идилично место за живеење, па можеби од тука дрско поставеното fucking помеѓу името и презимето на човекот познат по славење на американската култура (како и самата Лана), прави совршена смисла. Песната ме остави во некое комплексно, полу меланхолично, полу спокојно расположение, веројатно како и повеќето нејзини песни. Како и да е, тоа што е интересно за овој албум и песна, е што не те остава во безнадежна состојба како што Лана често знае да направи, романтизирајќи ја болката, несреќата, напуштањето, смртта… Баш напротив. Norman Fucking Rockewell! е албум кој излезе во момент кога на сите ни е потребно малку повеќе надеж, и изненадувачки, на некој мистичен Лана-начин, овој албум ни го дава тоа.

 

Florence + the Machine – Patricia

Florence + the Machine akа Цветанка + Машината, ја слушам со години, а религиозно ја следам откако го имав незаборавното задоволство за прв пат да ја слушам во живо, пред (околу) три години на фестивал во Полска, веднаш по нејзината турнеја How Big, How Blue, How Beautiful. Немав почуствувано покатарзичен момент од слекувањето на целата публиката за време на Dog Days are Over, скандирањето Love is Love со вивнатото ЛГБТИ знаме на сцена за време на Spectrum и прегрнувањето со сите луѓе во публиката кои ти се на дофат. Слично искуство имав и на концертот од нејзината нова турнеја High as Hope, што ме доведе до потребата да напишам еден краток текст за Цветанка и нејзината сплотувачка енергија.
Оние кои ја следат Флоренс, нејзината кариера (па и приватен живот), знаат дека овој е нејзиниот прв „трезен“ албум, а меѓу другото и најсискрен, отворен и гол. Многу од песните се посветени на потрагата по длабочини кои инспираат внатре во самите нас, во тишина и спокој. High as Hope е албум што ќе го пуштите, ќе седнете на фотеља и цел ќе си го ислушате, без пропратни активности. Ниедно од моите слушања на овој албум не ми поминал без плачење, но повторно и повторно му се враќам, бидејќи секој пат доживувам уникатно емоционално искуство, и без исклучок се чувствувам подобро после ислушувањето. Втората песна на албумот: Hunger, своевидна ода на осаменоста и празнините кои нé следат, отвора со стихот „At 17 I started to starve myself“, реферирајќи кон проблемите со исхрана кои Флоренс ги имала кога била помлада. Оваа песна, како најлична, била најпроблематична за издавање за неа, но на некој начин го поставува тонот и намерата на целиот албум, кој е дефинитивно структуриран околу нејзиниот вокал, раст и себе-прифаќање. Преслушувајќи го целиот албум се чувствувате како да сте прочитале нечиј дневик (со дозвола) и сте стигнале до некаква безтежинска состојба, до која ве води последната (и мојата омилена) песна на овој албум: No Choir.
Но, бидејќи овие мисли треба да се структурирани околу концептот „Песна на неделата“, сакам да ја доближам песната Patricia до повеќе слушатели, најмногу бидејќи, според мене, оваа песната е најтешка за засакување од целиот албум, а вреди да биде засакана. На концеротот кој веќе го спомнав, пред да настапи со Patricia, Флоренс ја „повика“ Пати Смит во салата и така сфатив дека оваа песна за „северната ѕвезда“ која и помага на Флоренс во нејзиниот креативен раст е трибиут на Пати Смит. Идејата зад оваа песна е повторно поврзана со намерата на овој албум, односно, наоѓање начини да се живее креативно, но без хаос. „Можам со денови за читам за нејзините ритуали на пиење кафе“ – вели Флоренс во едно интервју каде ја објаснува својата фасцинација со Пати Смит. Она што мене ме освои во оваа љубовна песна, е убавината на патоказите кои ги добиваме од жените кои нé инспирираат, особено кога се чувствуваме изгубени, без разлика дали ги познаваме, или не. Песната завршува со стиховите
Are you afraid? ‘Cause I’m terrified
But you remind me that it’s such a wonderful thing to love
и некако, јас исто така се чувствувам кога ја слушам Florence Welch.

 

 

N.Y.C. Peech Boys – On A Journey

Месецов, на 28 јуни 2019 година е 50-годишнината од настаните во Stonewall Inn во Њујорк кои го означија движењето кое го промени светот. Денес, во време кога клубскиот живот е извор на забава и ослободување и кога диџеите/продуцентите се централни ликови во поп-сцената, клучно е да се спомне дека сето ова е резултат на борбата на ЛГБТ луѓето за слобода, во чие отстварување музиката одигра голема улога. Во прославувањето на петте децении од почетокот на движењето за геј ослободување, оддаваме почит на култната њујорошка дискотека Paradise Garage („Гаражата“/„Геј-ражата“) и подемот на диџеј-културата и првите диџеи/продуценти како Larry Levan, чии најпознати песни се’ уште се класики на подиумите низ светот.
Larry Levan десет години беше резидент диџеј во Paradise Garage, клуб кој привлекуваше микс на Афроамериканци, Латиноамериканци, отпадници и припадници на ЛГБТ заедницата. Оваа андерграунд сцена на крајот успеа да има поголемо влијание на електронската музика и од Студио 54.
Larry Levan, меѓу другото продуцираше и песни за неговата група N.Y.C. Peech Boys, создадени за тешкиот ритам и бас на неговите специјално дизајнирани звучници “Levan Horn”.
Овој јуни, песна на неделата на Дiscorдia е On a Journey од единствениот албум на N.Y.C. Peech Boys насловен Life Is Something Special, чиј омот го дизајнираше Keith Haring – уметник чии дела претставуваат иконографија која адресира теми како хомосексуалноста и СИДА-та.

 

 

 

 

 

 

 

 

Дiskorдia
Ивана Драгшиќ
Стефан Богески

Kedr Livanskiy – Ariadna

Лирски сродна на Athene на Hercules & Love Affair, оваа ствар практично на ист начин го воспева принципот по кој Аријадна се издвојува од другите ликови во грчката митологија, а бонус за посветените слушателки е и митолошката поврзаност на овие две госпоѓи, божица и принцеза.
Музички пак, станува збор за маглива, поетична електроника, која дефинитивно ја оддава афилијацијата на Јана Кедрина кон постари битови и ритмови, кои ги прават нејзините живи настапи особено возбудливи и забавни. На токму таков настап, на 8 Март 2019год. 1/2 Медуза и 1/2 ДSKORДIA ја открија оваа пролетна самовила од северот (Москва).

На прво слушање, новиот албум на Јана Кедрина делува подинамично од досегашните нејзини продукции, а подеднакво го слави наследството од електронската музика кое нејзиниот материјал го лансира од „музички предели“ во „музика за подиум“. Преубаво слевање на контрадикторности, и во музиката и во ликот на оваа девојка – либанскиот кедар од ладната Русија.

 

 

 

 

 

 

Дiskorдia
Ивана Драгшиќ
Стефан Богески

 

Scroll to Top