Песна

Слатка темнина – Дејвид Вајт

Слатка темнина

ДЕЈВИД ВАЈТ

 

Кога твоите очи се уморни

и светот е уморен.

 

Кога ќе ти исчезне видот

ниту еден дел од светот не може да те пронајде.

 

Време е да влезеш во темнината

кадешто ноќта има очи

да го препознае своето.

 

Таму можеш да си сигурна

дека љубовта не те одминува.

 

Темнината ќе биде твоја утроба вечерва.

 

Ноќта ќе ти понуди хоризонт

подалеку од што можеш да видиш.

 

Мора да научиш една работа.

Светот е создаден за да бидеш слободна во него.

 

Откажи се од сите други светови

освен од оној на којшто му припаѓаш.

 

Понекогаш потребни се темнината и слаткото

заточеништво на твојата осаменост

за да научиш

 

било што или било кој

што не те прави жива

 

е премал(о) за тебе.

Љубов по љубовта – Дерек Волкот

Љубов по љубовта

ДЕРЕК АЛКОТ

 

Ќе дојде време

кога, со полет

ќе се пречекаш себеси пристигнувајќи

на сопствената врата, во сопственото огледало

и секоја ќе се насмевнe на добредојдето на другата

 

и ќе каже, седни тука. Јади.

Повторно ќе ја сакаш туѓинката што беше ти.

Дај вино. Дај леб. Дај си го назад

твоето срце, на туѓинката што те сакала

 

сиот твој живот, која си ја запустила

за друга, која те знае напамет.

Отстрани ги љубовните писма од полицата за книги,

 

фотографиите, очајните белешки,

олупи ја твојата слика од огледалото.

Седни. Гости се со твојот живот.

Сега кога времето се чини цело мое – Патриција Кавали

Сега кога времето се чини цело мое

ПАТРИЦИЈА КАВАЛИ

 

Сега кога времето се чини цело мое

и никој не ми се јавува за ручек

и за вечера,

сега кога можам да си постојам гледајќи

како еден облак истекува во безбојност,

како еден мачор чекори по кровот

во беспрегледниот луксуз на истражувањето, сега

кога секој ден ме начекува

долгата ноќ безмеѓна

кога повеќе нема крик и резон

што итно се распојасува за одвнатре да се опуштам

заслепувачката сладост на едно тело што ме чека,

сега кога утрото повеќе нe почнува

и стишено ме препушта на моите

проекти на сите завршни акорди на гласот, сега

одненадеж би посакала затвор

И ти, дојде – Ники Џовани

И ти, дојде

НИКИ ЏОВАНИ

 

Бев во гужвата по другари

Бев во гужвата по љубов

Бев во гужвата по разбирање

 

Те најдов тебе

 

Бев во гужвата да липам

Бев во гужвата да се смеам

 

Ги избриша моите солзи

Ја сподели мојата среќа

 

Заминав од гужвата барајќи те

Заминав од гужвата барајќи се

Заминав од гужвата засекогаш

 

И ти, дојде

Убијте ги дечковците – Алекс Димитров

Убијте ги дечковците

АЛЕКС ДИМИТРОВ

 

Најпрво, носете ги алиштата што безгрижно ги оставаат

вечерта на која не се сеќавате,

па затоа самите се гледаат себеси како напуштени.

Погледнете ги, секогаш,

скапоцено пред разделба

и малку подолу под устата.

Што и да слушате, нека биде на рипит.

Ако прашаат, „што е ова?“

кажете им „Брандо и Морисон умреле

слушајќи ја оваа песна“ –

кажете го тоа без да ви e грижа што ќе помислат.

Убијте ги дечковците, момци.

На кино, или на шанк,

на вашиот прв дејт, во спалната соба.

Убијте ги дечковците – убијте ги дечковците, дами.

Додека ве бакнуваат, пред да ви кажат

„ќе свршам“, пред да им недостасувате.

Кога ви симнуваат ѕвезди,

кога сакаат уште еднаш да ве видат.

Зошто да не го убиете она што е ваше?

Зошто да не биде смртоносно?

И вие сте од љубов со љубов.

Делкате уште едно срце,

го полните со ништо.

Мора да ги убиете дечковците.

Мора да се убие она што ве посакува,

како смртта, за себеси.

О мал таговен занесу на љубовта – Ен Карсон

О мал таговен занесу на љубовта

ЕН КАРСОН

 

Сакам кога сум цела ноќ со тебе со затворени очи.

Каква среќа—еве си

доаѓаш

заедно со ѕвездите!

Патував

насекаде низ умот и срцето

и

таму беше ти

клекнат покрај патот

со кутивчето алати

поправаше нешто.

 

Дај ми свет, го зема светот што бев јас.

Како да го љубиш твојот депресивен партнер – Дона-Мари Рајли

Како да го љубиш твојот депресивен партнер

ДОНА-МАРИ РАЈЛИ

 

Ноќеска мислев дека ја избакнував

осаменоста од твојот папок.

Така помислив, но потоа седна,

сиот згрчен со вознемирени дланки, и ми кажа

дека во твоето тело има јазол

што не можам да го отплеткам.

 

Никогаш не знам што да вратам на овие нешта.

„Во ред е.“ „Врати се во кревет.“

„Те молам немој да си заминеш пак.“

 

Некогаш те нема со денови,

и најмногу што можам

е да не се јавам во полиција,

да потпишам извештај за исчезнато лице,

иако си тука, и спиеш до мене во креветот.

Но твоите очи се како празна куќа во зима:

со оставени вклучени светла за да заплашат натрапници.

 

Освен што, во случајов, јас сум натрапникот,

а ти си веќе толку сигурно заклучен

што никој не може да провали ниту насила.

 

Ноќеска си помислив

дека ти дадов причина да не бидеш тажен

додека го држев твоето тело

како висока нота и двајцата треперевме од напорот.

Некои луѓе, сепак,

се тажни и покрај секоја логигка,

секое чувство, покрај сета љубов.

Сега знам подобро.

 

Знам што да кажам на нештата

што ми ги признаваш кога е темно,

сиот згрчен со вознемирени дланки.

„Во ред е.“ „Остани во кревет.“ „Те молам, врати ми се пак.“

 

Песна на 30 – Соња Санчез

Песна на 30

СОЊА САНЧЕЗ

 

полноќ е

нема вражбен маѓепснички
час за мене
само знам дека 

тука сум и чекам

сеќавајќи се дека 

еднаш како дете

изодив две

милји насон.

дали знаев тогаш
каде одам?

патував.

секогаш патувам.

сакам да ти раскажам

за мене

за ноќите на

кафениот кауч кога

ги виткав моите

коски во влакненца и

одбивав да се помрднам

никој повеќе

не ме допира.

татко не 

праќај ме надвор

меѓу непознати.

ти ти црн мажу

што ја растегаш, ја стругаш

мувлата од твоето тело

еве ја мојата рака

не се плашам

од ноќта.

Кукла на навивање – Форуг Фарохзад

Кукла на навивање

Форуг Фарохзад

 

Уште повеќе, о да,

можеш да молчиш уште повеќе.

 

Со часови, бесконечно, 

можеш да ги заковаш празните очи

за чадот од цигарата,

за обликот на шољата,

за излитените цветови на тепихот,

за измислените написи на ѕидот.

 

Со вкочанети канџи можеш да ја истргаш

завесата, да погледнеш надвор.

Непрестајно лие дожд.

Дете со шарено летало

клекнато под настрешникот. Расклатена двоколка

набрзина го напушта осамениот плоштад.

 

Можеш да останеш закована во место, тука

покрај оваа завеса… но глува, и слепа.

 

Со туѓ, сосема невистинит глас

можеш да викнеш: Љубам!

Во опресивните раце на маж 

можеш да бидеш цврста, прекрасна женска–

кожа како кожна мушама,

гради големи и тврди.

Можеш да ја извалкаш безгревноста на љубовта

во постела на пијаница, лудак, измамник.

 

Можеш итро да ја понижиш 

секоја конфузна загатка.

Самата, да се зафатиш со крстозборки,

задоволна со безначајни зборови,

да, безначајни букви, не повеќе од пет или шест.

 

Можеш да го поминеш животот во коленичење,

со наведната глава,

пред ладниот олтар на имамите,

да го најдеш Бог во непознат гроб,

верата во неколку ситни пари.

Можеш да скапеш во минарето на џамијата

како стара жена, молитви дур ти капат од усните.

 

Независно од равенката, можеш секогаш да останеш нула,

без никаков род, собрана, одземена или помножена.

Да ти ги сметаат очите за копчиња од излитен чевел

заробени во мрежа од гнев.

Можеш да испариш како вода од сопствениот жлеб.

 

Со срам можеш да скриеш убав миг

како темна, смешна инстант фотографија

натискана длабоко во дрвен ковчег.

 

Во празната рамка на денот можеш да закачиш

портрет на осудената, совладаната,

распнатата. Да ги покриеш дупките на ѕидовите

со смешни, безначајни цртежи.

 

Како кукла на навивање можеш да фрлиш

поглед на светот низ стаклени очи,

да ги поминеш годините во кутија од филц

тело наполнето со слама,

завиткано во слоеви деликатна чипка.

 

Со секој похотен стисок на дланката,

без причина да викнеш:

Ох, колку блажена, колку среќна сум јас!

 

 

(од „Sin: Selected Poems of Forugh Farrokhzad“, преведени од персиски на англиски јазик од Sholeh Wolpe) 

 


Во време кога во културата и уметноста (и во сѐ останато) во Иран доминирале мажите, во време кога речиси и да немало поетеси, Форуг Фарохзад (1934-67) почнала да објавува песни кои зрачеле со сензуалност и ги поместувале границите за тоа што може да биде изречено и испишано од една жена.

Поради начинот на кој пишувала за физичката и емиционалната интима, за болката и задоволството – дотогаш нечуено за женската персиска поезија – Фарохзад била сметана за контроверзна личност (дури и од самите интелектуалци). Била озборувана и прикажувана како неморална жена. Во 1967, умира во сообраќајка на само 32-годишна возраст.

Изворно – Керол Ен Дафи

Изворно

КЕРОЛ ЕН ДАФИ

 

Дојдовме од сопствената земја во црвена соба

што се простираше низ полињата, мајка ни го опеваше

татковото име во ритамот на тркалата.

Моите браќа плачеа, еден од нив липаше, Дома,

Дома, додека милјите врвеа назад кон градот,

улицата, куќата, празните соби

во кои повеќе не живеевме. Зјапав

во очите на слепата играчка, држејќи ја за шепата.

 

Детството е полно преселби. Некои се бавни,

те оставаат да стоиш помирено сред булевар

каде не живее ниту еден твој познаник. Други се нагли.

Акцентот ти е погрешен. Квартови, навидум познати,

те водат до незамисливи камени куќи, големи момчиња

што јадат црви и дофрлаат зборови што не ги разбираш.

Стравот на моите родители се нишаше како расклатен заб

во мојата глава. Ја сакам нашата земја, реков.

 

Но потоа забораваш, или не помниш, се менуваш

и гледајќи како брат ти голта црв, чувствуваш само

раска срам. Се сеќавам како мојот јазик

ја менуваше кожата како змија, а мојот глас

звучеше како сите други во училницата. Дали само ми се чини

дека изгубив река, култура, говор, чувство за родниот простор

и вистинското место? Сега, Од каде доаѓаш?

прашуваат странци. Изворно? И се двоумам.

Scroll to Top