Превод

Феминизам (именка): множина

Авторка: Роксен Геј

 

Светот се менува побрзо отколку што можеме да си замислиме, и тоа на сложен начин. Честопати се чувствуваме затекнати поради овие запрепастувачки промени. Културната клима се менува, особено за нас жените додека се бориме со уназадувањето на репродуктивната слобода, упорното опстојување на културата на силување и проблематичното, па дури и штетно претставување на жената што го консумираме преку музиката, филмовите и книжевноста.

Имаме стендап комичар што бара од обожавателите нежно да ги пипкаат жените за стомак бидејќи „леле колку е смешно“ да ги игнорираш личните граници. Имаме разно разна музика што го величи понижувањето на жените, а да му се сневиди, толку е заразна оваа музика, што често самата се фаќам како певуцкам додека целото мое битисување се омаловажува. Пејачите како Робин Тик знаат дека „си го бараме“ (“we want it”). Раперите како Џеј Зи го користат зборот „кучка“ (“bitch”) како да е интерпункциски знак. Филмовите најчесто ги раскажуваат приказните на мажите, небаре само нивните приказни се важни. А кога има и жени, тие се само придружна улога, романтичен интерес, мисла што пролетува. Ретко кога жените се во центарот на вниманието. Ретко кога нашите приказни се важни.

Како да привлечеме внимание кон овие проблеми? Како да привлечеме внимание, а да бидеме навистина слушнати? Како да го најдеме вистинскиот јазик за да зборуваме за нерамноправноста и големите и мали неправди со кои се соочуваат жените? Како што созревам, феминизмот барем делумно ми дава одговор на овие прашања. Феминизмот си има свои мани, но во најдобар случај нуди начин да се снајдеме во оваа културна клима што постојано се менува. Феминизмот ми помогна да си го пронајдам сопствениот глас. Феминизмот ми помогна да верувам дека и мојот глас е важен, дури и во ваков свет во кој толку многу гласови се борат да бидат слушнати.

Како да ги споиме несовршеностите на феминизмот со сето добро што доаѓа од него? Вистината е дека феминизмот има мани бидејќи е движење предводено од луѓе, а луѓето по природа си имаат мани. Од некоја причина, имаме нереални очекувања за феминизмот, со тоа што движењето мора да е сѐ што бараме и мора секогаш да ги донесува вистинските одлуки. Кога феминизмот нема да ги исполни очекувањата, решаваме дека проблемот е во феминизмот, а не во луѓето со своите мани кои дејствуваат во негово име.

Проблемот со сите движења е тоа што најчесто се поврзуваат со најистакнатите членови, луѓето со најголеми платформи и најгласни, најпровокативни мислења. Но феминизмот не е некоја си таму филозофија според неделниот феминистички избор на познатите медиуми.

Феминизмот во последно време се соочува со одредена вина која произлегува од асоцијацијата со жени што го промовираат феминизмот како дел од нивниот бренд. Кога овие истакнати личности го кажуваат тоа што сакаме да го слушнеме, ги ставаме на Феминистичкиот пиедестал, а кога ќе направат нешто што не ни се допаѓа, ги буткаме оттаму и велиме дека нешто не чини со феминизмот бидејќи нашите феминистички лидерки нè разочарале. Ја забораваме разликата помеѓу феминизам и Професионални феминисти.

Отворено ја прифаќам етикетата лоша феминистка. Тоа го правам бидејќи сум несовршена и сум човек. Не сум најдобро упатена во феминистичката историја. Немам прочитано онолку значајни феминистички текстови колку што би сакала. Имам одредени… интереси и особини и мислења кои можеби не одговараат на главнотековниот феминизам, но сепак сум феминистка. Не можам да ви опишам какво чувство на ослободување доживеав кога го прифатив тоа.

Ја прифаќам етикетата на лоша феминистка бидејќи сум човек. Неуредна сум. Не се обидувам да бидам пример. Не се обидувам да бидам совршена. Не се обидувам да тврдам дека ги имам сите одговори. Не се обидувам да тврдам дека сум во право. Само се обидувам да го поддржам она во кое верувам, да направам нешто добро во светов, да кренам прашина со моето пишување а во исто време да сум своја: жена која обожава розово, сака да откачи и понекогаш танцува до бесвест на музика која знае, добро знае, дека е ужасна за жените, а и понекогаш глуми пред мајсторите бидејќи е полесно да ги оставам да се чувствуваат „мачо“ отколку да се однесувам како морално супериорна.

Јас сум лоша феминистка бидејќи никогаш не сакам да ме стават на Феминистички пиедестал. Од тие што се ставени на пиедестал се очекува да позираат, и тоа совршено. Кога ќе заебат, летаат од таму. А јас редовно заебувам. Сметајте дека веќе ме исшутирале оттаму.

Кога бев млада го отфрлав феминизмот со алармантна леснотија. Разбирам зошто жените сè уште едвај чекаат да се дистанцираат од него. Го отфрлав феминизмот бидејќи кога ме нарекуваа феминистка, етикетата ми звучеше како навреда. Всушност, таква била и намерата. Тогаш кога ме нарекуваа феминистка, првата помисла ми беше: ама јас доброволно сум пушела. Цело време си мислев дека не можам да бидам феминистка и да бидам сексуално отворена. Многу чудни работи ми се вртеа во главата кога бев тинејџерка и во моите дваесетти години.

Го отфрлав феминизмот бидејќи немав рационално разбирање за движењето. Ќе ми речеа феминистка, а јас само слушав: ти си исфрустрирана женска личност што глуми жртва и мрази мажи и секс. Еве како феминистките се искарикирани од луѓето што се плашат од феминизмот, од истите оние што имаат најмногу да изгубат кога феминизмот победува. И секој пат кога ќе ми текне како некогаш го отфрлав феминизмот, се срамам од моето незнаење. Се срамам од мојот страв, бидејќи отфрлувањето произлегуваше од стравот дека ќе бидам исклучена, дека ќе ме сметаат за проблематична, дека никогаш нема да бидам прифатена од мејнстримот.

Се лутам кога жените го отфрлаат феминизмот и се оградуваат од етикетата на феминистки, но велат дека ги поддржуваат придобивките што се резултат на феминизмот, зашто тука гледам неповрзаност што не треба да постои. Се лутам, но сепак разбирам и се надевам дека еден ден сите ќе бидеме дел од едно општество каде што нема да треба да се дистанцираме од етикетата феминистки, каде што нема да се плашиме дека ќе останеме сами, дека ќе бидеме премногу различни, дека премногу бараме.

Што се однесува до мене, мојот феминизам е едноставен. Знам дека феминизмот е комплексен и се развива и има мани. Знам дека феминизмот нема и не може да поправи сè. Верувам во еднакви можности за жените и мажите.

Верувам во репродуктивната слобода на жените и евтин и неограничен пристап до здравствената грижа што им е потребна. Верувам дека жените и мажите треба да се исто платени за извршување иста работа. Феминизмот е избор и ако една жена не сака да биде феминистка, тоа е нејзино право, но должност ми е да се борам и за нејзините права.

Верувам дека феминизмот е заснован на поддршка на изборот на жените, дури ако ние не би го направиле тој избор за себе. Верувам дека жените, не само во САД, туку и насекаде во светот, заслужуваат еднаквост и слобода, но знам дека не сум во позиција да им кажувам на жените од други култури како треба да изгледа таа еднаквост и слобода.

Одбивав да го прифатам феминизмот во доцните тинејџерски години и во моите дваесетти, зашто се плашев дека феминизмот не би ми дозволил да бидам хаосот од жена што знам дека сум. Ама тогаш почнав повеќе да учам за феминизмот.

Научив да го разграничувам феминизмот од Феминизмот или Феминистите, или пак идејата за Главен феминизам – еден вистински феминизам што го доминира целиот женски род. Беше лесно да го прифатам феминизмот кога сфатив дека се залага за родова еднаквост во сите сфери, додека настојува да биде интерсекциски, и да ги земе предвид сите останати фактори што влијаат на тоа кои сме ние и како функционираме во светот.

Феминизмот ми донесе мир. Феминизмот ми даде принципи што ме водат за тоа како пишувам, како читам, како живеам. Вистина, понекогаш не се држам до овие принципи, но исто така знам дека е во ред кога не живеам според најдобрата феминистичка верзија од себе.

Жените со обоена кожа, квир жените и трансродовите жени треба да бидат повеќе вклучени во феминистички проекти. Често, жените од овие групи се срамно запоставени од Феминизмот со големо Ф. Ова е тешка и болна вистина. Ова е причината зошто многу луѓе му пружаат отпор на феминизмот и се обидуваат да направат дистанца помеѓу движењето и нивните гледишта. Верувајте ми, разбирам. Со години се убедував дека феминизмот не е за мене бидејќи сум црна жена и се имам идентификувано како квир во многу наврати од животот, бидејќи историски гледано, феминизмот се залагал да ги подобри животите на хетеросексуалните бели жени, на штета на сите други.

Но, две зла не прават едно добро. Не треба целосно да го избегнуваме феминизмот поради неговите неуспеси. Луѓето прават ужасни работи цело време, но не се одрекуваме од човештвото. Се одрекуваме од ужасните работи. Треба да ги отфрлиме неуспесите на феминизмот без да ги отфрлиме сите успеси и тоа колку далеку сме стигнале. Не мора сите да веруваме во истиот феминизам. Феминизмот може да биде плуралистички само ако ги почитуваме различните феминизми што ги носиме во нас, само ако се грижиме доволно за да ги премостиме разликите меѓу нас.

Феминизмот ќе успее повеќе со заеднички труд, но успехот може да произлезе и од личните постапки. Ги слушам младите девојки како се жалат дека не можат да најдат позната феминистка со која се поистоветуваат. Тоа понекогаш знае да обесхрабри, ама си велам – ајде (да се обидеме) да бидеме феминистките што би сакале да ги видиме во светов.

Кога не можеш да се поистоветиш со некого, треба да најдеш начин ти да бидеш пример. Во оваа збирка есеи, се обидувам да бидам пример на еден скромен, несовршен начин. Го кревам гласот како лоша феминистка. Заземам став како лоша феминистка. Нудам увид во нашата култура и тоа како ја консумираме. Есеите во оваа збирка исто така го разгледуваат прашањето за расните прашања во современиот филм, границите на „различноста“ и како иновацијата често пати е незадоволителна; многу ретко е доволна. Повикувам на нови, поинклузивни мерила за достигнување врвност во книжевноста, и навлегувам подлабоко во серијата „Девојки“ (Girls) на ХБО (HBO) и феноменот на трилогијата „Педесет нијанси сиво.“ Овие есеи се политички и се лични. Тие се, како и феминизмот, со мани, но напишани се од срце. Јас сум само една жена која се обидува да му најде смисла на овој свет. Го кревам гласот за да ги покажам сите начини на кои можеме да сакаме повеќе и да бидеме подобри.

 

 

 

 

Превод:
Теодора Димитриевска
Даниела Дракуловска
Сара Гинова

Менторство: Благица Димитрова и Румена Бужаровска

Што се случува со жените во отсуство на медиумски тропи?

Да се биде жена е непоправливо тешко. Или, да бидеме што попрецизни, на жените им е ужасно тешко да бидат (оставени на мира). Сеприсутниот грчки хор на критиката – од поп културата и медиумите, до институциите и разговорниот јазик – нè потсетува дека има милион начини на кои може да се згреши, но само неколку на кои работите можат да се поправат. Ако вложите премногу труд за да бидете во склад со женскиот идеал, веднаш ве сметаат за плитка (basic) или напорна (try-hard). Оддалечете се премногу од идеалот и веднаш сте избери-ме-мене девојка (pick-me) која страда од интернализирана мизогинија.

Станува збор за дилема што ги поминува границите на расата, класата и возраста: без разлика дали ги прифаќаме, им пружаме отпор или ги отфрламе конвенционалните женски родови норми, сепак не можеме да ја негираме нивната моќ. Минатиот мај, дебитантската песна на TikTok ѕвездата, Бела Порч (Bella Poarch), „Build a Bitch“, ѝ даде глас на фрустрацијата која доаѓа од овие контрадикторни очекувања: „Со облини како ракописни букви/ Богородица и лисица/ Тоа е девојката што ја сака/ Но тој заборава/ Нема тука ќе си составам кучка/ Немаш право да бираш и составуваш“.

Нормално, песната и пејачката беа пропратени со посебна критика. Препознатливиот изглед на Порч (лажни трепки над очите, исцртани усни, изразено румени образи и хајлајтер на врвот на носот) и манеризмите кои потсетуваат на аниме девојки се одраз и репродукција на актуелниот стандард за женска убавина. Ребека Џенингс (Rebecca Jennings) пишува во Vox дека Порч е израз на постојано раздвижената онлајн култура чии алгоритми „ја наградуваат просечноста“ кај креаторите на содржини кои можат да ја продадат привлечноста како своевиден талент:

„Се работи за остроумна песна која лесно „се лепи“ и има одлично продуцирано видео кое иронично го критикува истиот систем што ја создаде Бела Порч, оној што ги наградува слабите девојки со напучени усни и очи на кукла со kawaii и ahegao изрази на лицето. Со други зборови, кога интернетот би можел да „состави кучка“, таа би изгледала токму како Бела Порч.“

Често знаеме да зумираме на славните за да го анализираме статусот и третманот на жените во општеството. Во есејот насловен „Култот на тешката жена“, авторката на Огледало што мами („Trick Mirror”), Џија Толентино (Jia Tolentino), пишува дека современиот феминизам еволуирал за да го преиспита начинот на кој нашата култура ги етикетира, осудува, понижува и отфрла „тешките“ жени. Жените како Бритни Спирс и Моника Левински – некогаш одамна етикетирани од страна на целата медиумска култура како луди, развратни, нестабилни и надвор од контрола – се меѓу оние жени кои се ретроактивно спасени од наративот првично наменет да ги уништи; како што забележува Толентино, таквите жени „сега се почитувани поради нивните тешкотии – нивните маани, нивните комплексности, нивната човечност – со идејата дека тоа ќе ни овозможи нам, обичните жени, да бидеме луѓе со маани, а можеби дури и да бидеме почитувани“.

Оваа промена на перспективата во културата е важна со оглед на ограничените тропи кои се користеле за жените, реални и измислени, низ историјата. Фаталната жена, девојката од соседството, сексапилната жена, одмаздољубивата жена – овие тропи биле главно изум на машки креатори и истите биле рециклирани и видоизменети тргнувајќи од грчките митови, ренесансните слики, драмите на Шекспир, холивудските филмови и на крајот, трачарските блогови и таблоидите посветени на славните. Како што Лејди Макбет стана архетип за злобната жена која кова сплетки зад грбот на колебливиот сопруг, Спирс и Левински беа издигнати на ниво на модерни аватари на непостојани, преемотивни жени кои може да послужат како предупредувачки приказни за нас останатите. Нивните наративи беа едноставни и лесно сварливи – а работата на медиумите беше да ги задржат на тоа ниво. Ние не смеевме да забележиме, а камо ли да посочиме, дека таквите тропи се изградени врз проектираните емоции, желби и очекувања на мажите кои отсекогаш имале за цел да ги контролираат жените со статични, патронизирачки етикети – чувствителни, драматични, хистерични, луди. Како што напиша Џена Зауерс (Jenna Sauers) во текст за Jezebel од 2012 година, на тема родовото наоружување на терминот „луда“ и патологизирањето на женските емоции, „Низ целата историја на човештвото, машкиот поглед беше практично синоним за медицинскиот поглед, а мажите си дадоа дозвола да одредат кои тела се болни, а кои здрави“.

Во моментов, Спирс е тема на документарниот филм за Хулу, Framing Britney Spears, номиниран за Еми, кој ја истражува улогата на медиумите во нејзиниот пад. За младите жени кои пораснаа гледајќи како една поп-ѕвезда малку постара од нив ја преобразуваат во таблоидно чудовиште, не се претерува кога се нагласува важноста што ја доби трансформацијата на слоганот „Оставете ја Бритни на мира!“ од ударна вест во јавен исказ на солидарност на чело на движењето за ослободување на Спирс од конзерваторството што ѝ ја одзеде телесната автономија и личната слобода. Во 2017 година, Vanity Fair го одбележа патот на Спирс од Дизни Mouseketeer до диво дете до подвижна катастрофа до жртва, забележувајќи дека намалената јавна стигма околу предизвиците со менталното здравје ги споила велнес културата и културата на славните. Во исто време, реалноста во која „Деми Ловато може да го окупира People со тоа што ќе се отвори за [нивното] биполарно растројство, а Селена Гомез зборува за депресијата на насловната страница на Vogue“, како што гласи текстот, може да делува малку пародично со оглед на претходниот прогон на Спирс од страна на медиумите: непостојаната, сензационализистичка природа на мелницата за трачеви за славните значи дека истите медиуми што радосно го документираа нејзиниот пад сега ја слават како феминистички херој.

Есејот на Толентино опишува еден вид женска ренесанса, ера на шефицата (girlboss) – термин кој првично беше измислен како еманципаторски термин, но кој брзо стана шега. Името доаѓа од претпоставката за стандардот каде шефот мора да биде маж; а основачките поврзани со титулата – основачката на Nasty Gal, Sophia Amoruso (која го популаризираше терминот), Steph Korey од Away, Ty Haney од Outdoor Voices и Miki Agrawal од Thinx – го посведочија крахот на нивните шефовски империи откако беше откриено дека работните места што ги креираа се исто толку токсични како оние што на мажите шефови. Кооптирањето на феминистичката идеологија од страна на жени кои сакаат да ја оправдаат личната агенда покажува дека иако многу жени можат да успеат во рамки на угнетувачките структури изградени од и за мажите, нема да поминат лесно ако пробаат тоа да им помине како „ослободување“.

Празнината што ја остави „шефицата“, заедно со тековните очекувања дека жените ги поддржуваат сите жени, кулминира со она што корисникот на Твитер @cinematogrxphy го нарече „браво за неа“ (good for her) девојка од филмскиот универзум (референца на незаборавната духовита забелешка на Лусил Блут во Arrested Development), а која се однесува на ликови како Томасин во The Witch, Дани во Midsommar, Ред во Us, Сесилија во The Invisible Man, Марта во Knives Out, Ејми во Gone Girl, Грејс во Ready или Грејс во Not и Сузи од Suspiria. Наративните контексти во кои таа девојка постои – трилери, мистерии и хорор филмови – ѝ дозволуваат да се спротивстави на очекуваните тропи на тие жанрови: дамата во неволја, истрауматизирана одмаздничка, смелата девојка што останува на крајот. „Браво за неа“ девојката е лик за кој навиваме едноставно затоа што ѝ е нанесена неправда – и таа се спротивставува со тоа што се трансформира од жртва во победник, често претрпувајќи ужасно насилство. Вообичаено, на почетокот на овие филмови, девојката е кротка и тивка, но на крајот јурнува како манифестација на чудовишноста во која ужива секој од нас на кого му била нанесена неправда. Можеби не би му се одмаздиле на партнерот што нè изневерил така што ќе го наместиме дека извршил убиство или ќе го осудиме на грозоморна смрт во костум на мечка, но сепак – браво за неа. Катарзата на овие ликови може да се прочита како преобразување на тропата на презрената жена во современ контекст кое што поттикнува емпатија: нејзиниот среќен крај не зависи од тоа да го направи она што е правилно, туку она што носи задоволство.

Променетото гледиште за Бритни Спирс и појавата на браво-за-неа девојката сугерираат дека тропите можат да се преземат, дека културниот стенографија што тие ја претставуваат може да се преведе поинаку. А сепак, сè уште не сме на чисто со жени, измислени, славни или други, кои не припаѓаат на конкретна улога. Прекумерниот број на приказни за потеклото на негативците во последно време како Малефисент, Харли Квин, па дури и Круела де Вил ги хранат очекувањата дека жените кои прават лоши работи не биле така родени, туку биле турнати кон лошотилак. Прашањето што останува гласи: Што може да биде жената кога не претставува конкретна тропа? Обидот да се одговори на тоа прашање бара да го одучиме јазикот за жените кој го развиле мажите, во рамки на системите создадени од мажите, во општество управувано од мажи – јазик што повеќето од нас биле воспитани течно да го зборуваат.

Голем дел од обожавателите на филмот 500 Days of Summer (2009) толку ја презираат Самер која ја глуми Zooey Deschanel поради тоа како го третира Том, ликот на Joseph Gordon-Levitt, што тој во една преписка на Твитер во 2018 година ги повика луѓето „да го гледаат [филмот] повторно“. Том, вели актерот, не е херојот; врската завршува лошо најмногу затоа што Том ги проектира своите желби врз Самер, притоа игнорирајќи каква е таа како личност – но, се разбира, неговата нарација во прво лице е тоа што ја врамува како негативка. Преговорите околу врамувањето имплицираат дека сè што треба да направат жените е да изберат, без притисок од општеството, како сакаат да постојат во светот. Но, длабоко вкоренетите општествени очекувања и норми честопати им велат поинаку.

Сепак, влијанието кое денес го имаат социјалните медиуми им дава на познатите личности – а понатаму и на нам обичните луѓе – извонредна можност да владееме со нашите наративи. Во прилогот на BuzzFeed вестите во 2020, насловен „Како Маргот Роби ја промени својата холивудска судбина“, Anne Helen Petersen забележува дека „наметнувањето на погледот на (машкиот) писател врз сликата за растечка (жена) ѕвезда беше стандардна практика“, но сега повеќе не треба да се потпираме на новинарите за да создадеме сопствени мислења за жените во јавноста. Жените можат да ги користат своите лични платформи за да создадат свои наративи и да ја обликуваат јавната перцепција за нив; тие можат да го побијат, да го разјаснат и да се бранат од негативниот печат.

Жената која се ослободува од машкиот стисок, напиша книжевната теоретичарка Sue Kuykendall во издание на академското списание College Literature од 1996 година, се отвора кон можности: „Токму нејзиниот идентитет-без-идентитет ги поставува темелите за реторичка инвентивност“. Но, иако слободата од барањата на машките наративи може да делува како ослободување, таа исто така открива колку е тешко да се проценат жените надвор од објективот обучен на машкиот поглед – оној што во најдобар случај ги позиционира мажите како појдовна точка за споредба, а во најлош случај ги гледа како безгрешна норма. Дали постои начин да постоиме како жени кој не е фундаментално реакционерен? Дали отсуството или отфрлањето на тропите служи само за да воведе нова? Дали постои некој начин да се испита женскоста, освен како спротивставеност на машкоста, или тие се условени како неразделива Мебиусова лента која зрачи напнатост, две страни од иста паричка? Кои сме ние без оковите на нашиот угнетувач? Одговорите на овие прашања, во уметноста и во животот, неизбежно ќе бидат неуредни, сложени и несовршени. Но, можеби тоа ни дава дозвола и ние да бидеме токму такви.

Извор: Bitch Media

Улогата на „крвните сестри“ лезбејки во борбата против СИДА во 80-тите

До 1980-тите, терминот „геј“ претежно се користел за квир луѓе со различни идентитетски одредници и се сметал за прифатлив наспроти етикетата „хомосексуалци“ или останатите навредливи зборови. Денешната кратенка ЛГБТК која има за цел да ги обедини сите квир лица се појавила во поодминатите години на кризата со СИДА.

Отпрвин, акронимот ЛГБТ бил познат како „ГЛБТ“ – геј, лезбејки, бисексуалци, трансродови лица. Преминот во „ЛГБТ“ – со лезбејките на чело – всушност бил умислен потег со кој им се оддало почит на лезбејките за нивната несебична поддршка и помошта укажана на геј мажите и останатите квир лица кои боледувале од СИДА и нивната улога како негувателки, медицински сестри и крводарителки.

Голем број на здравствени работници за време на кризата со СИДА одбивале да бидат во иста просторија со пациенти заболени од СИДА. Медицинските сестри оставале послужавници со храна на подот пред нивните болнички соби. Лезбејките биле тие кои се грижеле за многу од овие геј мажи (и други пациенти заболени од СИДА) кога никој друг не сакал да го прави тоа.

Во 1983 година, среде растечката паника околу ХИВ вирусот, на геј мажите ширум Америка им било забрането да даруваат крв. Тогаш истапуваат лезбејките и формираат крводарителни групи ширум земјата познати како „крвни сестри“ (blood sisters) – од кои најпозната е групата од Сан Диего – кои организираат акции за дарување крв за геј мажи заболени од СИДА, кои биле во очајна потреба од трансфузија на крв.

За време на првата крводарителска акција во Сан Диего, организаторките очекувале да се појават максимум 50-тина луѓе, но дури 200 жени се појавиле и чекале да ја дадат својата крв за каузата. Овие акции се организирале во текот на 80-тите и почетокот на 90-тите, пред да бидат достапни првите третмани за ХИВ.

Крвните сестри давале многу повеќе од крв. Благодарение на нив, мажите кои страдале добиле утеха дека се сакани и дека се дел од една поголема заедница за поддршка која во рамките на своите можности секогаш ќе го прави она што е потребно за да се надмине кризата. Во тоа време, оваа поддршка била непроценлива, бидејќи американската влада комплетно ја напуштила и се откажала од заедницата на геј мажи, не преземајќи ништо за да им помогне и да најде лек за вирусот. Претседателот Роналд Реган за првпат јавно го изговорил зборот „СИДА“ дури во 1987 година.

Факт е дека пред кризата со СИДА, геј мажите не секогаш биле љубезни кон лезбејките. Геј баровите, чија главна клиентела биле белите геј мажи, често не им дозволувале на лезбејките да влезат. Квир жените биле на маргините на движењето за ослободување на хомосексуалците, во чиј центар повторно биле цис мажите. Но, кога изби СИДА-та, лезбејките биле таму.

„Одеднаш, болниците беа полни со лезбејки кои волонтираа. Доброволно влегуваа во овие соби за да им помогнат на моите пријатели кои умираа. Се сеќавам дека бев толку трогнат од нив, затоа што геј мажите не беа премногу љубезни со лезбејките. Ги нарекувавме „риби“ и ги исмевавме буч лезбејките кои доаѓа во баровите –  а сепак, тие беа тука“, раскажува еден геј маж од Сан Франциско кој бил заболен од ХИВ во 80-тите.

Групите на Крвните сестри биле многу повеќе од само групи за поддршка. Тие им се спротивставиле на стигмата и неправдите и ја обединиле квир заедницата, покажувајќи храброст и спремност да се исправат пред кризата.

Извор: Matt Bernstein

„Откупување на себеси“: Осврт кон „Моето тело“ на Емили Ратајковски

Не сум ниту модел, ниту славна личност, но сликата за себе ми беше украдена. Кога имав 17 години, момчето од средно ги рашири голите слики што му ги имав испратено на горе-долу сите луѓе што некогаш ги бев сретнала, како и на многу луѓе што воопшто не ги бев сретнала. Бурните пораки на Фејсбук што го преплавија моето сандаче беа секојдневен потсетник за тоа дека моето тело веќе не ми припаѓа мене. Им припаѓаше на мажите од Интернетот; јас само живеев во него.

Тоа што ми се случи мене, иако во многу поголем размер, ѝ се случило и на прочуената манекенка и актерка Емили Ратајковски. Како што самата раскажува во својата дебитантска збирка есеи, Моето тело („My Body“), еден моден фотограф кој ја фотографирал гола кога била млада, пијана и ранлива, продолжува да продава книги со истите полароиди.

Тој е далеку од единствениот маж кој профитирал од убавината на Ратајковски: како што објаснува таа во „Откупување на себеси“, можеби најдобриот есеј во нејзината обмислена и пристапна книга, уметникот Richard Prince прикажал една од нејзините слики на Инстаграм како дел од неговата серија насловена „Инстаграм слики“, која се состои од „слики од објави на Инстаграм…испечатени на големо платно“. За да ја врати фотографијата, Ратајковски морала да го купи уметничкото дело; на крајот, таа се нашла во бизарна позиција да мора самата да се откупи.

Она што е впечатливо за Моето тело не е тоа колку се различни искуствата на познатиот супермодел од оние на обичната жена, туку колку се истите непрекинати. Отпрвин помислив дека тоа е она што ја прави книгата здодевна. Моето тело повеќе наликува на нелинеарен мемоар отколку на збирка есеи – иако размислувањата на Ратајковски се организирани во одделни секции, тие како да се претопуваат во поопшт автобиографски метеж – и многу од сеќавањата на Ратајковски датираат од деновите кога била адолесцентка. Таа се присеќава на нејзината фиксација со Бритни Спирс, нејзиниот дом од детството во Сан Диего и, пред сè, на немилосрдната објективизација од страна на работодавците и романтичните партнери Додека листав низ описите на недоличните приоѓања и свиркања, се прашував зошто Ратајковски одбрала да посвети толку многу простор на релативно вообичаени понижувања како овие, наместо да се фокусира на поегзотичните омаловажувања со кои сигурно се соочувала како што станувала славна.

Но, како што читав понатаму, сфатив дека поентата е токму во депресивната блискост на насилствата што ги бележи Ратајковски. Анегдотите во Моето тело го драматизираат она што отсекогаш било вистина и се подразбирало: дека жените не можат целосно да избегаат ниту целосно да ги населат телата кои мажите одлучиле дека ќе ги присвојат. Иако Ратајковски ја препознава својата привлечност како своевидна форма на моќ, таа исто така сфаќа дека „сето влијание и статус што ги стекнав ми беа доделени само поради тоа што им бев допадлива на мажите“. Нејзиното тело вреди само доколку е во функција на стока, „алатка што ја користам за да заработувам како модел“. Кога се соблекува за снимање, таа се „оградува“ од своето тело: „Јас дури воопшто не го препознавам моето тело како дел од мене“.

Сепак, покрај сета нејзина свесност, Ратајковски не успева да ги истражи целосните импликации на нејзиното телесно отуѓување. Самата фраза „да се откупам“ подразбира дека женските тела се производи наменети и дизајнирани да ги привлечат машките купувачи. Изгледот на Ратајковски е токму тоа – производ – а сепак, таа го опишува, во најголем дел, како да е природна дарба, дар што и е „пренесен“ од нејзината мајка како „парче накит даден во наследство“. „Не направив ништо за да ја заработам мојата убавина“, заклучува таа.

Но како и сите манекенки, таа се има многу потрудено. Како прво, држела диета, факт што го споменува само спорадично низ Моето тело. Во еден момент, таа ноншалантно забележува дека успеала да закаже многу повеќе фотосесии откако се заразила со грип и изгубила 10 килограми за една недела; понатаму, попатно забележува дека „почнала да пуши цигари и да прескокнува оброци за да има мал струк“. Како што пишува поранешната манекенка која стана социолог, Ashley Mears, во нејзината импресивна етнографија за модната индустрија, Ставање цена на убавината („Pricing Beauty“), „работата на моделот – и работата на нејзините агенти, клиентите, нивните асистенти и целиот нивен социјален свет – остануваат надвор од видното поле.”

Она што Моето тело одбива да го истражи е дотераната стилизација на Ратајковски и нејзината социјална основа. Како што објаснува во хипнотизирачко видео со упатства објавено на YouTube каналот на Vogue (но пропушта да зборува за својата книга), нејзината секојдневна рутина за шминкање вклучува 15 чекори и примена на 11 производи. Со други зборови, таа носи повеќе шминка на вечера со нејзините пријатели отколку што јас имам носено во целиот мој живот. Поентата не ми е да ја срамам – напротив, и се восхитувам и ѝ завидувам на нејзината уметност, а да не зборувам за нејзиното трпение – туку да забележам дека, во една книга во која се зборува за женската пожелност и неправдите околу неа, вреди да се нагласи дека убавината бара време, вештина, пари и труд.

Со други зборови, убавината си бара работа. Многу жени се чувствуваат обврзани да бидат убави, но повеќето од нас не се исплатени за тоа. Модели или не, немаме друг избор освен да се гледаме себеси низ призмата на нашите тела; принудени сме да го поистоветиме нашето јас со тоа како изгледаме; и сите се мачиме, на овој или оној начин, да се откупиме. Штосот е во тоа што многу од нас сè уште не можат да си го приуштат тоа.

 

Извор: The Guardian

Илустрација на Arsh Raziuddin. Извор: Getty

Зошто идејата за „родoт“ предизвикува бурни реакции ширум светот?

Во јуни, унгарскиот парламент со големо мнозинство гласаше да се елиминира од државните училишта сета настава поврзана со „хомосексуалноста и промената на полот“, поврзувајќи ги ЛГБТИ+ правата и образованието со педофилија и тоталитарните културни политики. Кон крајот на мај, данските пратеници донесоа резолуција против „прекумерниот активизам“ во академските истражувачки средини, вклучувајќи ги тука родовите студии, теоријата на расата, постколонијални и имиграциски студии. Во декември 2020 година, Врховниот суд во Романија го укина законот со кој би се забранило учењето на „теоријата на родовиот идентитет“, но во тек е жестока дебата.

Во Полска трансфобични луѓе кои сакаат да ја прочистат Полска од корозивни културни влијанија од САД и Обединетото кралство прогласија зони „ослободени од транс-луѓе“. Повлекувањето на Турција од Истанбулската конвенција во март предизвика згрозување во ЕУ, бидејќи еден од нејзините главни забелешки беше вклучувањето на заштитата на жените и децата од насилство, а овој „проблем“ беше поврзан со странскиот збор „род“.

Нападите на таканаречената „родова идеологија“ се зголемија во последните години низ целиот свет, доминирајќи во јавната дебата поттикната од социјалните мрежи и поддржана од широки десничарски католички и евангелистички организации. Иако не секогаш во согласност, овие групи се согласуваат дека традиционалното семејство е нападнато, дека децата во училницата се индоктринирани да станат хомосексуалци и дека „родот“ е опасна, ако не и ѓаволска, идеологија која се заканува да ги уништи семејствата, локалните култури, цивилизацијата, па дури и самиот „човек“.

Не е лесно целосно да се реконструираат аргументите што ги користи анти-родовото идеолошко движење бидејќи тие немаат елементарна конзистентност или кохерентност. Тие собираат и покренуваат вознемирувачки тврдења со цел да го поразат она што го гледаат како „родова идеологија“ или „родови студии“ со секакви реторички средства. На пример, тие се противат на „родот“ затоа што наводно го негира биолошкиот пол или затоа што го поткопува природниот или божествениот карактер на хетеронормативното семејство. Тие се плашат дека мажите ќе ги загубат позициите на доминација или тие значително ќе се намалат. Тие веруваат дека на децата им се кажува да го менуваат полот, дека активно се регрутирани од геј и транс луѓе или се под притисок да се декларираат како геј во образовните средини каде отворениот дискурс за родот е карикиран како форма на индоктринација. И тие се загрижени дека ако нешто што се нарекува „род“ е општествено прифатено, на земјата ќе се истури поплава од сексуални перверзности, вклучително и бестијалност и педофилија.

Иако националистичко, трансфобично, мизогино и хомофобично, основната цел на движењето е да го смени прогресивното законодавство што се усвои во последните децении и под влијание на ЛГБТК и феминистичките движења. Навистина, напаѓајќи го „родот“ тие се противат на репродуктивната слобода на жените и правата на самохраните родители; тие се против заштитата на жените од силување и семејно насилство; и ги негираат правните и социјалните права на транс луѓето, заедно со цела низа правни и институционални заштитни мерки против родова дискриминација, принудна психијатриска интернација, брутално физичко вознемирување и убивање. Целиот овој жар се зголеми за време на пандемија во која се зголеми семејната злоупотреба, а квир и транс децата беа лишени од нивните простори за собирање во заедници кои се често и живото-одржувачки.

Доволно е лесно да се разоткријат, па дури и да се исмеваат многу од тврдењата што се изнесени против родовите студии или родовиот идентитет, бидејќи тие се засноваат на карикатуралност и често се на границата на фантазмагоричното. Ако е важно (и да се надеваме дека е), не постои единствен концепт за родот, а родовите студии се сложено и внатрешно разновидно поле кое вклучува широк опсег на научници. Тоа не го негира родот, но има тенденција да го постави прашањето како се воспоставува сексот, преку кои медицински и правни рамки, како тоа менува со текот на времето и каква разлика има за општествената организација на нашиот свет да го исклучи полот доделен со раѓање од животот што следува, вклучително работата и љубовта.

Генерално мислиме дека полот ни се „паѓа“ еднаш и со раѓање, но што ако тоа е сложен процес отворен за ревидирање, реверзибилен за оние на оние кои им е погрешно доделен? Да се дискутира на овој начин не значи да се заземе позиција против науката, туку само да се отвори прашање како науката и правото влегуваат во општественото регулирање на идентитетот. „Но, има два пола! Генерално, да, но дури и идеалите за диморфизам кои управуваат со нашите секојдневни сфаќања за полот се на многу начини оспорени од науката, како и од интерсексуалното движење.

Да се поставуваат прашања за родот, односно како општеството е организирано според родот, и какви последици има тоа во разбирањето на телата, живееното искуство, интимното дружење и задоволството, значи да се вклучиш во форма на отворено истражување, спротивставувајќи се на догматските општествени позиции кои настојуваат да ги запрат и да ги повлечат еманципаторните промени. А сепак, „родовите студии“ се доживуваат како „догма“ од оние што веруваат дека се на страната на „критиката“.

Долго може да се објаснуваат различните методологии и дебати во рамките на родовите студии, сложеноста на науката и препознавањето што го доби како динамично поле на наука низ целиот свет, но тоа ќе бара извесен конкретен степен на образовани од страна на читателот и слушателот. Имајќи предвид дека повеќето од противниците одбиваат да читаат каков било материјал што би можел да им противречи на нивните верувања или тенденција да го избираат само она кое може да го карикираат, како да се продолжи понатаму?

Други, пак, тврдат дека самиот концепт на „род“ е напад на христијанството (или, во некои земји, традиционалниот ислам), и ги обвинуваат поборниците за „родот“ за дискриминација на нивните религиозни убедувања.
А сепак, значајното поле на родот и религијата сугерира дека непријателите не доаѓаат однадвор и дека догмата треба да се најде на страната на цензорите.

За ова реакционерно движење, терминот „род“ привлекува, кондензира и електризира серијан различни социјални и економски анксиозности кои се резултат на зголемување на економската несигурност под неолибералните режими, интензивирање на социјалната нееднаквост и пандемиското заклучување. Поттикнати од стравот од инфраструктурен колапс, гневот против мигрантите и, во Европа, стравот од губење на светоста на хетеронормативното семејство, националниот идентитет и белата надмоќ, многумина инсистираат дека одговорноста за тоа лежи во деструктивните сили на родот, постколонијалните студии и критичката теорија за расите. Кога родот се третира како форма на странска инвазија, овие групи јасно откриваат дека се занимаваат со градење нација. Нацијата за која тие се борат е изградена на белата надмоќ, хетеронормативното семејство и отпорот кон секое критичко преиспитување на нормите кои јасно ги ограничуваат слободите и ги загрозуваат животите на толку многу луѓе.

Исчезнувањето на социјалните услуги под неолиберализмот, како што многу феминистки со право тврдат, изврши притисок врз традиционалното семејство да обезбеди нега. За возврат, зајакнувањето на патријархалните норми во семејството и државата, за некои, стана императив во лицето на десеткуваните социјални услуги, неисплатливите долгови и изгубените приходи. Токму против оваа позадина на вознемиреност и страв „родот“ се прикажува како деструктивна сила, туѓо влијание што се инфилтрира во политичкото тело и го дестабилизира традиционалното семејство.

Родот за нив е поврзан со сите видови замислени „инфилтрации“ на националното тело – мигранти, увоз, нарушување на локалната економија преку ефектите на глобализацијата. Така, „родот“ станува фантом, понекогаш наведен како самиот „ѓавол“, чиста сила на уништување што му се заканува на Божјото создавање (a климатските промени би биле многу поверојатен кандидат). Таков фантазам на деструктивна моќ може да се покори само преку очајнички апели за национализам, антиинтелектуализам, цензура, протерувањето и посилно утврденување на границите. Една од причините поради која родовите студии ни ни требаат повеќе од кога и да било е да го разбереме ова реакционерно движење.

Движењето против родовата идеологија ги преминува границите, поврзувајќи ги организациите во Латинска Америка, Европа, Африка и источна Азија. Спротивставувањето на „родот“ го изразуваат различни влади како француската на Макрон и полската на Дуда, циркулирајќи во десничарските партии во Италија, појавувајќи се на главните изборни платформи во Костарика и Колумбија, бурно прогласени од Болсонаро во Бразил и одговорни за затворање на родовите студии на неколку локации, најнеславно на Европскиот универзитет во Будимпешта во 2017 година пред да се преселат во Виена.

Во Германија и низ цела источна Европа „џендеризмот“ се споредува со „комунизам“ или со „тоталитаризам“. Во Полска, повеќе од сто региони се прогласија за „анти-ЛГБТ зони“, криминализирајќи ја отворената хомосексуалност во јавност за секој што смета дека припаѓа на тие категории, принудувајќи ги младите да ја напуштат земјата или да одат во илегала. Овие реакционерни пламени беа разгорени од Ватикан, кој ја прогласи „родовата идеологија“ за „ѓаволска“, нарекувајќи ја форма на „колонизирачки империјализам“ кој потекнува од северот и предизвикува страв од „всадувањето“ на „родовата идеологија“ во училиштата.

Според Агњешка Граф, коавторка (заедно со Елизабета Королчук) на анти-родовата политика во моментот на популизмот, мрежите што го засилуваат и циркулираат антиродовото гледиште ја вклучуваат и Меѓународната организација за семејството, која може да се пофали со илјадници учесници на нејзините конференции и онлајн Платформа CitizenGo, основана во Шпанија, која ги мобилизира луѓето против предавања, изложби и политички кандидати кои ги бранат правата на ЛГБТКИ. Тие тврдат дека имаат повеќе од 9 милиони следбеници, подготвени да се мобилизираат во миг (тие се мобилизираа против мене во Бразил во 2018 година кога бесна толпа го запали кукла со мојот лик пред местото каде што требаше да зборувам). Третата е Агенда Европа, која се состои од повеќе од 100 организации, која ги смета геј браковите, транс правата, репродуктивната слобода и ЛГБТКИ антидискриминациските напори за напади врз христијанството.

Антиродовите движења не се само реакционерни, туку фашистички трендови, такви какви што поддржуваат сè поавторитарните влади. Неконзистентноста на нивните аргументи и нивниот пристап на еднакви можности кон реторичките стратегии на левицата и десницата, произведуваат збунувачки дискурс за некои, привлечен за други. Но, тоа е типично за фашистички движења кои ја извртуваат рационалноста за да одговара на хипернационалистичките цели.

Тие инсистираат на тоа дека „родот“ е империјалистичка конструкција, дека е „идеологија“ што сега се наметнува на локалните култури на глобалниот југ, лажно потпирајќи се на јазикот на ослободителната теологија и деколонијалната реторика. Или, како што тврди десничарската италијанска група „Про Вита“, „родот“ ги интензивира социјалните ефекти на капитализмот, додека традиционалното хетеронормативно семејство е последниот бедем против социјалната дезинтеграција и аномичниот индивидуализам. Сето ова се чини дека произлегува од самото постоење на ЛГБТКИ луѓето, нивните семејства, бракови, интимни здруженија и начини на живеење надвор од традиционалното семејство и нивните права на сопственото јавно постоење. Тоа произлегува и од феминистичките правни тврдења за репродуктивна слобода, феминистичките барања да се стави крај на сексуалното насилство, како и од економската и социјалната дискриминација врз жените.

Во исто време, противниците на „родот“ прибегнуваат кон Библијата за да ги одбранат своите ставови за природната хиерархија меѓу мажите и жените и за различните вредности на машкото и женското (иако прогресивните теолози истакнуваат тие се засноваат на дискутабилни читања на библиски текстови). Асимилирајќи ја Библијата со доктрината за природно право, тие тврдат дека доделениот пол е божествено одреден, што сугерира дека современите биолози и лекари се во служба на теологијата од 13 век.

Не е важно што хромозомските и ендокринолошките разлики го комплицираат бинаризмот и дека доделеноста на полот може да се ревидира. Анти-родовите застапници тврдат дека „родовите идеолози“ ги негираат материјалните разлики меѓу мажите и жените, но нивниот материјализам брзо се претвора во тврдењето дека двата пола се безвременски „факти“. Антиродовото движење не е конзервативна позиција со јасен сет на принципи. Не. Таа не се стреми кон доследност, бидејќи нејзината некохерентност е дел од нејзината моќ.

Во неговата добро позната листа на елементи на фашизмот, Умберто Еко пишува, „фашистичката игра може да се игра во многу облици“, бидејќи фашизмот е „колаж…пчеларник на противречности“. Навистина, ова совршено ја опишува анти-родовата идеологија денес. Тоа е реакционерно поттикнување, запалив сноп од контрадикторни и некохерентни тврдења и обвинувања, а нивниот дискурс само создава поголем хаос. Преку низа неконзистентни и хиперболични тврдења, тие измислуваат свет на повеќекратни непосредни закани за кои како решение нудат авторитарно владеење и цензура.

Овој облик на фашизам манифестира нестабилност дури и кога се обидува да ја спречи „дестабилизацијата“ на општественото уредување предизвикано од прогресивната политика. Опозицијата на „родот“ често се спојува со бесот и стравот против мигрантите, поради што често, во христијански контекст, се спојува со исламофобијата. Мигрантите, исто така, се сметаат за „инфилтрирани“, вклучени во „криминални“ дејствија дури и кога ги користат своите права на премин според меѓународното право. Во имагинарното на застапниците на анти-родовата идеологија, „родот“ е како несакан мигрант, дамка што доаѓа, но истовремено и колонизатор или тоталитарец кој мора да биде отфрлен. По желба ги мешаат десните и левите дискурси.

Како фашистички тренд, анти-родовото движење поддржува постојано зајакнување на формите на авторитаризам. Неговите тактики ги охрабруваат државите да интервенираат во програмите на универзитетите, да ги цензурираат уметничките и телевизиските програми, да им ги забрануваат на транс луѓето нивните законски права, да ги забранат јавните простори за ЛГБТК луѓето, да ја поткопаат репродуктивната слобода и борбата против насилството насочено кон жените, децата и ЛГБТКИ луѓе. Се закануваат со насилство врз оние, вклучително и мигрантите, кои ги отфрлаат како демонски сили и чие сузбивање или протерување ветува враќање на редот.
Затоа нема смисла феминистките „критични кон родот“ да се здружуваат со реакционерните сили во таргетирање на транс, небинарни и родови квир луѓе. Ајде сега сите да бидеме навистина критични, бидејќи не е време ниту една од целите на ова движење да се сврти една против друга. Сега е време за антифашистичка солидарност.

Џудит Батлер е визитинг професор по филозофија на Универзитетот Њу Скул. Последната книга на Батлер е „Силата на ненасилството“ (The Force of Nonviolence (Verso)

 

Извор: The Guardian 

Суровата реалност на „Слугинка“ – серија која непоколебливо го насочува објективот кон сиромашните жени

Лимитираната серија „Слугинка“ (Maid), достапна за гледање на Нетфликс, започнува така што Алекс (Маргарет Квали) бега од дома среде ноќ со нејзината мала ќерка Меди (Рајли Нева Витет). Зошто го прави тоа? Нејзиното момче Шон (Ник Робинсон) никогаш не ја удрило неа ниту пак Меди—факт што Алекс го повторува гласно пред себеси и пред другите—тој само удрил во ѕидот во нејзина близина и врескал во нејзиното лице. Кога таа ќе побара поддршка од социјалните служби, социјалната работничка Џоди (Ејми Рид) ѝ предлага засолниште за семејно насилство во кое има слободно место.

„Не сум малтретирана“, одговара Алекс, која исто така одбива да поднесе кривична пријава. „И, што да им кажам? Дека не ме удрил?“

Низ десетте епизоди, колку што има серијата, ја следиме Алекс во нејзината потрага по сигурност и стабилност за себе и својата ќерка. Како сиромашна самохрана мајка која работи ниско платена работа чистејќи куќи на богати семејства, таа се соочува со непреодна низа на препреки. Во с’ржта на „Слугинка“, лежат циклусите на злоупотреба кои ги одржуваат луѓето—особено жените—во сиромаштија додека општеството продолжува да ги штити насилниците и да им отежнува на преживеаните да закрепнат и да просперираат. Серијата е инспирирана од мемоарот насловен Слугинка: напорната работа, ниската плата и волјата за преживување на една мајка, од Стефани Ленд, која на сличен начин се спасила од емоционална и физичка злоупотреба за да ги заштити своите деца.

Тоа што Алекс одбива да побара помош од засолништето за семејно насилство ги одразува нелагодноста и неспокојството со кои се соочува поради тоа што го препознала Шон како насилник, а себеси како жртва. По сообраќајната несреќа која ги остава неа и Меди во уште потешка состојба, истата социјална работничка ја потсетува Алекс за засолништето. Таа повторно се обидува да го игнорира малтретирањето на Шон („Навистина не би сакала да го земам креветот на некој што навистина бил злоставуван“, инсистира таа), пред да сфати дека засолништето е нејзината најбезбедна опција. Искуството во засолништето ќе биде пресвртница за начинот на кој таа гледа на семејното насилство и ќе ѝ помогне да сфати дека тоа не подразбира само физичка повреда. „Удирањето во ѕид со тупаница во твоја близина е емоционална насилство“, објаснува Даниеле (Ејми Кареро), една од станарките во засолништето. „Пред да те удрат, удираат блиску до тебе. И самата знаеш дека следниот пат ќе беше твоето лице“. Алекс полека сфаќа дека заплашувањето, заканите и финансиската контрола се дел од насилството кое таа го претрпела и дека тоа се алатки што Шон ќе продолжи да ги користи против неа.

На почетокот на серијата, судот привремено му дава на Шон целосно старателство врз Меди и покрај алкохолизмот и насилството, бидејќи неговиот адвокат ја прикажува Алекс како неспособен родител. Некаде кон точката на кулминација во серијата, кога се чини дека Алекс конечно ќе го сврти животот во нејзина полза—Меди оди во одлична градинка која ѝ се допаѓа, Алекс живее во убав стан кој го плаќа чистејќи и уредувајќи—Шон, пијан и збунет, упаѓа во станот на нејзините газди, мислејќи дека е нејзиниот, поради што тие ќе ја избркаат. Подоцна во серијата, кога ќе ѝ снема други опции, Алекс се враќа да живее со Шон за Меди да има каде да спие, а тој продолжува да ги контролира нејзините финансии, можноста таа да работи и нејзиниот пристап до мобилен телефон, служејќи се со манипулации и закани.

Шон и Алекс не се единствените кои се дел од циклус на злоупотреба. Алекс ја среќава Даниеле откако таа го напуштила засолништето за семејно насилство за да сфати дека се вратила со човекот кој ја задавил и се преправа дека не ја познава Алекс. Мајката на Алекс, Пола (Енди Мекдавел), која има нелекувано биполарно растројство, се бори да излезе од насилни врски со различни мажи, вклучувајќи го и нејзиниот сегашен сопруг, Бејзил, кој краде од неа, ја лаже и го контролира нејзиниот пристап до надворешниот свет.

Еден клаустрофобичен момент кога Алекс ќе се заглави во инсталацискиот простор додека чисти една куќа ќе ѝ исфрли на површина потиснато сеќавање од детството: моменти кога таа се криела во шкафот додека нејзиниот отуѓен татко Хенк (Били Бурк) ја малтретирал нејзината мајка. Обидувајќи се да се одглави од инсталацискиот простор, се присетува како Пола ја тешела и ја уверувала дека и двете ќе бидат добро. Кога ќе се соочи со Хенк, неговото негирање на насилството од минатото го отсликува она на Шон; всушност, тој го поддржува неговото насилствто со тоа што одбива да сведочи во име на Алекс и инсистира Алекс да го поддржи Шон во неговиот напор да остане трезен. Двајцата мажи ќе се поврзат преку средбите на Анонимните алкохоличари, формирајќи сојуз кој Хенк го цени повеќе од благосостојбата на неговата ќерка и внука.

Недостатокот на поддршка за сиромашни самохрани мајки ја држи Алекс заробена во еден циклус. Таа е принудена да се потпре на Шон, Хенк, Пола, па дури и на самохраниот татко Нејт (Рејмонд Аблек), кој се поставува како фино момче кое само сака да ѝ помогне на Алекс. Тој ѝ нуди поддршка во текот на серијата, превоз, на крајот дури ѝ нуди и резервен автомобил што не му треба на неговото семејство. Нејт им дозволува на неа и Меди да останат со него и неговиот син Брејди кога тие немаат каде да одат. Но кога Алекс ги отфрла неговите романтични обиди, објаснувајќи дека тие не се исто рамниште, Нејт не може да ја види реалната слика за нејзината ситуација: дека таа не е гостинка, туку зависи од него за домување, храна и основна безбедност и заштита. Претпазливоста на Алекс во односите со мажи со кои има динамика на нееднаква моќ се потврдува кога таа повторно спие со Шон по трауматична, емотивна ноќ, па Нејт ги исфрла неа и Меди, со што тие се принудени да се вратат да живеат со Шон.

Постојат мал и ограничен број на системи за социјална поддршка кои ѝ се на располагање на Алекс, и на другите жртви во оваа серија, и кои можат да ги одржат во живот. Алекс се соочува со бирократски пречки секој пат кога се обидува да побара помош—потребна ѝ е работа за да добие дозвола за дневен престој за да може да работи; ѝ треба газда(рица) кој(а) е подготвен(а) да соработува со Системот за помош на станари; мора да најде дневен престој за Меди што ќе ја прифати нејзината субвенција и документацијата која ја има. Секој мал успех е проследен со десетина дополнителни пречки, како што покажува монтажата со која серијата ги реди часовите што Алекс ги троши на средување на документација која едвај ѝ помага да преживее. Со намера да ја истакне критичната состојба во која се наоѓа Алекс, на екранот се појавува симболот на доларот со износот кој Алекс го има во моментот кој продолжува да го следи нејзиниот слаб приход и се спушта на нула додека ја чека следната плата.

Владината бирократија е уште една причина што нејзината мајка, Пола, останува заробена во циклуси на насилство со различни мажи. Откако ќе се ослободи од Бејзил, таа влага во друга врска, овојпат со сопственик на продавница кој контролира кога таа може да работи и колку често контактира со Алекс. Таа постојано ги отфрла предлозите да добие помош затоа што—разбирливо—има целосна недоверба кон владината социјална поддршка, со оглед на дебелото досието на системот со штетите кои ѝ ги нанел неа и на ќерка ѝ.

На крајот, пресметката на Алекс со ефектот на таквите маѓепсани кругови ѝ овозможува да направи драстична промена: таа се сели во Мисула за да студира креативно пишување на Универзитетот во Монтана на програма која нуди стипендија и семејно домување за неа и Меди. Но, овој нов живот ѝ е овозможен благодарение на добрата волја на другите жртви и мајки околу неа, советничката за домашно насилство Денис (Б.Џ. Харисон) и Реџина (Аника Нони Роуз), една од богатите клиентки на Алекс чиј дом го чисти, која ја поврзува Алекс со адвокат кој работи pro bono.

„Слугинка“ отвара простор за надеж и завршува така што и Алекс и Шон продолжуваат да работат на тоа да ги прекинат истите циклуси на насилство и зависност од кои нивните родители никогаш не можеле да избегаат. По посетата на Меди, која го тера Шон да посегне по алкохол, тој ѝ го предава на Алекс целосното старателство врз Меди и решава да остане трезен и да се подобри за својата ќерка. Серијата завршува со тоа што Алекс ѝ чита на нејзината група за поддршка за креативно пишување за иднината што ја замислува со Меди во Мисула: „Целиот овој нов свет е за неа“. Тоа е охрабрувачка порака, особено за жртвите на насилство: никогаш не е доцна да се стави крај на циклусот на насилство и да се продолжи напред кон заздравување.

Извор: Bitch Media 

Кетрин Малабу: Клиторисот им пркоси на концептите на доминација и моќ

Клиторисот, како единствен орган што служи исклучиво за женското задоволство, со векови е „орган на избришано задоволство“. Може да се каже дека денес овој пропуст барем донекаде е надоместен бидејќи клиторисот добива различни почести: посветени му се предавања, работилници, книги и уметнички дела, а клиторичкото уживање се препознава во неговата автономија. Сепак, тој останува енигматична и болна точка на женската сексуалност.

 

Францускaта филозофка Кетрин Малабу, авторка на книгата Избришано задоволство: Клиторис и мислење (Мултимедијален институт и факултет за медиуми и комуникации, Белград, 2021 година), верува дека е време овој орган на уживање, кој се’ уште не станал орган на мислење, да проговори. За тоа што клиторисот ни говори и како размислува со авторката зборуваше Карла Хорват Црногај.

 

 

Историската негација на клиторисот – со занемарување, цензура, па дури и хируршка интервенција – е во целосна спротивност со речиси сценското присуство на тој орган со оглед на неговата способност за ерекција Иронично, препознаените делови на женските гениталии отсекогаш биле оние помалку физички нагласени.

 

Па, причините за тоа се всушност повеќеслојни. Коегзистенцијата на вагината и клиторисот отсекогаш бил камен на сопнување за религијата, медицината, моралистите, а од неодамна и психоанализата. Клиторисот служи за задоволство, а вагината  за репродукција. Таква била (и се’ уште е, на многу начини) догмата. За да станат добри сопруги и мајки, жените мораат да се откажат од клиторичниот оргазам, поврзан со мастурбација, сексуална автономија или лезбејство, односно независност од патријархатот.

Како што сугерирате, постои и фактот дека клиторисот е еректилен, што го прави речиси конкурент на пенисот. Во книгата се обидувам да ја следам кратката генеалогија на овој феномен, кој е толку изразен во психоаналитичката теорија – да се потсетиме на Фројд кој го дефинира клиторисот како кастриран пенис, или Лакан кој ја отфрла идејата на Бовоар за Вториот пол. Да не зборуваме за раширената практика на генитално осакатување.

 

 
Да се потсетиме, Мишел Фуко воопшто не зборуваше за клиторисот во својата историја на сексуалноста. Но, историите никогаш не биле ниту женски, нели? Само она што е напишано станува вистина (т.е. „официјална“ историја), а се чини дека воспитувачите биле претежно мажи, дури и оние квир-теоретичарите.

 

 

Да, целосно се согласувам. Ниту феминитетот ниту жените во ниту еден момент не се појавуваат кај Фуко, вклучително и во неговите доцни етички семинари. Женското е лишено од каков било глас, без разлика дали е физички, емпириски или концептуален. Оправдано го подвлекувате и фактот дека самата квир позиција е опишана како машка; хомосексуалците се мажи, така да се каже, тие никогаш не се претставуваат на друг начин освен како храбри, одважни, бестрашни кон негирање и аскетизмот. Дури и Диоген, голем циник, се појавува како машки лик на последниот семинар, Храброста на вистината. Меѓутоа, оваа тенденција за замолчување на жените, а особено женската еротика, не е посебност на делото на Фуко. Таа е присутна кај сите филозофи на ХХ. век, да кажеме од Сартр, кој ги карактеризираше жените како прободен субјект, незавршен…

 

 

Една постара, но сe уште актуелна почетна точка, онаа на веќе споменатата Симон де Бовоар, може да послужи како заобиколен пат за враќање на клиторичната хероина од нашата приказна. Вие ја пренесувате дефиницијата на Бовоар за музите како суштества што не создаваат ништо, само се задржуваат во некаква форма на постоење. Не можам да престанам да размислувам како тоа не е само типично, туку само целосно стереотипно прикажување на улогата на жената во уметноста.

 

 

Мислам дека Бовоар совршено укажува на проблемот со улогата на жените во машката креативност. Жената е или маса за моделирање обликувана од уметникот според неговата визија (комплекс Пигмалион), или чист предмет на размислување и инспирација лишена од секаква моќ на уметнички достигнувања. Бретоновата Надја очигледно има уметнички нагони, но останува на Бретон да ги доврши и актуелизира. Кога Надја имала сериозни здравствени проблеми, тој едноставно ја напуштил, а таа го завршила животот во голема сиромаштија во мала психијатриска болница во близина на Париз.

 

 

Гласни сте во  својата критика на ставот на Бовоар за спротивставување на вагината и клиторисот. Се разбира, невозможно е да се знае со сигурност – но што мислите, дали нејзиното разбирање за овие односи би било поинаку кога би имала пристап до современите информации од анатомијата?

 

 

Не ја обвинувам Симон де Бовоар за нејзиното позиционирање. Пишувањето на Вториот пол во тоа време беше неверојатно достигнување, што и да мислат некои радикални феминистки за тоа денес. Вистина е дека таа се држи до хетеросексуалната рамка, па во нејзините мисли можеме да најдеме траги од наводната „вагинална судбина“ на жената. Но, многу од нејзините референци потекнуваат од психоаналитичката литература од нејзиното време која ги развивала и поттикнувала таквите ставови. Ова, сепак, не ја спречи да развие силна критика за визијата на Фројд за девојчето како неостварено момче и за неговото неразбирање за клиторисот.

Таа, исто така, сакала да го интервјуира Лакан за да го продлабочи својот поглед за односот помеѓу женското несвесно и неговата еротика, но Лакан одбил. Во многу погледи морала да се бори сама. Да не заборавиме дека се спротивставила на редуктивната феноменолошка перспектива на Сартр и Мерло-Понти за женското задоволство. Затоа мислам дека во Бовоар можеме да најдеме двојни тенденции, точно, и конзервативни, но несомнено, и целосно револуционерни.

 

 

Во принцип, иницијативата да се најде алтернатива на дихотомијата звучи многу освежувачки. Во книгата, го сугерирате пристапот на феминистката и уметничка критичарка Карла Лонзи – за што станува збор?

 

 

Карла Лонзи, спротивно на доминантниот машки став за женската сексуалност, потврдува дека клиторисот е вистински сексуален орган на жената. Што значи дека клиторисот мора да се преиспита како автентичен сексуален орган, извор на еротски односи со другите што не е ограничен само на мастурбација. Потоа, клиторисот го смета за симбол на политичкиот орган на женската автономија, не само еротски, туку и интелектуален. Знам дека „половата разлика“ се смета за премногу бинарен и редуктивен концепт денес, но треба да го разбереме неверојатниот напредок што овој концепт го донесе во феминистичкото размислување. Разликата не е само контрадикција или спротивставување. Во мојата книга, го цитирам нејзиниот цитат каде што Лонзи истакнува дека нејзината борба во никој случај не била борба „против“ мажите.

 

 

Перспективата на Пол Б. Пресијад е, се разбира, клучна за разбирање на современото напуштање на дихотомното размислување. Во еден храбар момент, тој дури го раскринкува архетипот на силна жена како повторување на традиционалната динамика на моќ. Но, ако се согласиме дека оснажнувањето е важно, како да го постигнеме тоа без истовремено да гравитираме кон позиции на моќ?

 

 

Се разбира, ова е огромен проблем: како да избегнете да станете субјект на моќта и сепак да станете моќен (или омоќен) субјект? Неопходно е да се направи разлика помеѓу моќта и оснажнувањето. Оснажнувањето се однесува на ресурсите како можностите и способноста за нивно реализирање. За ова, не треба да се има моќ, само сила што може да бара многу исполнети општествени и политички услови, односно вистината, но исто така не мора да се отуѓи некој друг. А моќта, напротив, секогаш подразбира објект, некого или нешто со кое владеете. За жал, тие две постојано се мешаат.

 

 

Како заклучна точка, ја предлагате анархичната позиција на клиторисот. Како функционира визијата за клиторисот како анархист?

 

 

Анархизмот, за кој моментално пишувам книга, е збир на теории кои само ја нагласуваат големата разлика помеѓу моќта и омоќувањето. Помеѓу владата и самоорганизацијата. Кога го споредив клиторисот со анархистите, ги имав на ум овие разлики. Клиторисот нема моќ, не може да продре во друг, а сепак е многу омоќувачки. Со клиторисот не може да се управува, бега од традиционалната логика на доминација, бара почит и третман со посебна форма на грижа и нежност.

 

 

 

 

 

 

Извор: Voxfeminae

превод: Лени Фрчкоска

 

Историјата на лезбејските блуз пејачки од Харлем

Вистина е дека носам вратоврска и фрак

Разговарам со девојки како секој маж

 

Кој би помислил дека во далечната 1928 година, длабоко под конзервативните едвардијански тротоари, во зачадените подруми на блуз клубовите, Ма Рејни (Ma Rainey), позната како „Мајка на блузот“, не само што ги испеала овие стихови во нејзината песна Prove It On Me, туку и го живеела животот за кој пеела. Имено, впуштањето во истополови односи во тоа време не било само обичен флерт и потенцијален скандал, туку и казниво со закон.

Музичарките како Рејни, Беси Смит (Bessie Smith) или Гладис Бентли (Gladys Bentley) изведувале и голем број песни за љубовта и загубата посветени на мажите, но блуз музиката во дваесеттите години на минатиот век била толку далеку од јавноста и мејнстрим културата што и тие повремено си го дозволувале тој луксуз да опеат неконвенционални желби во своите песни.

„Не се фасцинантни тие неколку песни што ги напишала Ма Рејни, имало илјадници такви песни, фасцинантно е тоа што во тоа време воопшто имало песни со референци за лезбејството и хомосексуалноста“, вели Роберт Филипсон, режисер на документарниот филм „Ничија работа: Квир блуз дивите од 1920-тите“ (T’Ain’t Nobody’s Bizness: Queer Blues Divas of the 1920)

Помалку од половина век по укинувањето на ропството, афро-американските музичари честопати биле под притисок да докажат дека можат да бидат подеднакво уметнички писмени и креативни како сите останати, па поради тоа ги попримиле христијанските вредности на американската бела средна класа во обид да се изедначат. Блуз заедницата била поштедена од такви „сеќирации“ и токму тоа ја направило совршена средина за оние луѓе кои доминантното американско општество ги сметало за сексуално девијантни. Она што тогаш се нарекувало сексуална девијантност непречено цветало на овој начин и затоа честопати било изразувано и преку самите зборовите на песните.

Беси Смит, штитеничката на гореспоменатата Ма Рејни, во 1930-тите пеела во нејзината песна „Момчето во чамецот“ (The Boy in the Boat): „Кога ќе здогледаш две жени како се шетаат по улица држејќи се за раце, погледни преку тоа и обиди се да ги разбереш: Тие одат на оние забави – со пригушени светла – забави на кои смеат да одат само жени“.

Додека омажената Беси секогаш кога патувала покрај себе имала љубовница и велела дека може да ја има која било од нејзините танчерки, помалку познатата Гладис Бентли го водела харлемскиот клуб Clam House и отворено ја шармирала женската публика со нејзиниот неизбежен смокинг и кратко потстрижената коса. Клубот се прославил благодарение на нејзината репутација, па познатите „булдожерки“ (bulldaggers – тогашен сленг за машкуданести или буч лезбејки) од тоа време постојано ја посетувале Jungle Alley (каде што се наоѓал клубот), а тоа го правеле и љубопитните белци од отмените населби.

Од друга страна, недостатокот на технологија, но и неразвиеноста на културата на славните (celebrity culture) која го следи нивниот приватен живот им овозможиле на блуз пејачките кои не сакале јавно да ги изложат своите романтични склоности истите да ги зачуваат за себе. Блуз и џез вокалистката Ethel Waters речиси цел век успешно ја криела својата партнерка, танчерката Ethel Wiliams, сè додека Stephen Bourne во нејзината биографија од 2007 не откри дека таа и Етел дури и живееле заедно.

Како тогаш oние музичарки кои отворено го промовирале својот начин на живот во повеќето случаеви останале неказнети, иако раката на законот во тоа време била немилосрдна кон истополовите релации?

„Сето тоа се случувало донекаде во тајност, во урбаните средини во затворени заедници“, вели Филипсон, додавајќи: „Имало некои јавни настани кои отворено ја промовирале алтернативната сексуалност во Харлем и Гринич Вилиџ, како на пример дрег баловите во Харлем кои биле посетувани како од љубопитните, така и од познатите личности. Имало и некои дрег изведувачи, но тие повеќе биле исклучоци“.

Филипсон продолжува да зборува за тоа како е многу веројатно дека овие блуз диви извршиле влијание и врз движењето на флаперите (flapper) кое ги отфрлило потчинетоста кон мажите и пост-викторијанската визија за жените.

„Сите овие жени потекнувале од работничката класа или имале маргинализирано потекло за време на еден од најлошите периоди на расна сегрегација во Америка, и успеале да создадат кариера и да заработуваат сами во време кога тоа било многу невообичаено за една црна жена,“ продолжува Филипсон.

Валканиот блуз „од дното“ како оној испеан од Ма Рејни, Беси Смит или Етел Вотерс, бил крик против црната буржоазија, која иако не го претставувала мнозинство на црната заедница, се стремела да се вклопи во едвардијанската бела заедница со присвојување на нивниот пост-викторијански морал кој, се разбира, подразбирал нулта толеранција за хомосексуалната заедница.

„Моралот тогаш значеше целибат пред брак, брак, создавање семејство, поминување на остатокот од животот во моногамна заедница, редовно одење во црква и растење на децата во духот на христијанството кои потоа ќе го заземат вашето место во општеството“.

Овие блуз диви кои ги изразувале своите лезбејски тенденции самите го трасирале својот пат во општеството, правејќи револуција во културниот пејзаж на Америка на почетокот на 20-тиот век.

„Нема време за венчавање, нема време за помирување“, пее Беси Смит во нејзината песна Young Woman’s Blues од 1926 година.

Извор: VoxFeminae

Како универзитетската култура ги прикрива злоупотребите на моќта

Мојата задача во „Жалба!“ (Complaint!) е релативно едноставна. Ги слушам и учам од оние кои ги поднесуваат жалбите од злоупотребите на моќта на универзитетите. Голем дел од приказните кои ги споделувам во книгата зборуваат за институционалното насилство, односно насилството од страна на институцијата кон оние кои се жалат од насилството присутно во самата институција. Оние кои се обидуваат да се пожалат често се предупредени за цената на поплаката или добиваат закана за одмазда. Би можеле да си претпоставиме дека предупредувањата и заканите доаѓаат од раководството во вид на тактики на заплашување од оние „горе“ кон оние „доле“. И тоа навистина е така. Но голем дел од жалбите не се спречени од главните управители или администратори, туку од колеги кои некогаш дејствуваат во име на останатите колеги или, пак, штитат некој од колегите.

Треба повеќе да се размислува за тоа кој и што штитиме. Да си го чуваме грбот едни на други значи да дадеме поддршка, да бидеме лојални и да стоиме едни зад други. Стоењето зад некого често подразбира бранење на колегата/колешката од поплаки. Ова јасно се гледа во приказната број 2: кога студентката била повикана на средба со професорите и деканот, тие не зборувале само како колеги на мажот против кого таа поднесува жалба; тие зборувале за бидувањето колеги. Тие ја вовеле колегијалноста во просторијата. Кога жалбите ќе стигнат до колегите на оние чии постапки се доведени под прашање, колегијалноста станува зацементирана во вид на посредник кој ги обврзува.

Но што кога личноста која ја поднесува поплаката е исто така колега/колешка? Не случајно еден од најчесто употребуваните термини за оние кои се жалат е неколегијален/на. Во приказната број 3, жената која поднела жалба откако била нападната од нејзиниот шеф на катедра неколкупати била опишана како неколегијална. Кога една жалба за напад се смета за неколегијална, истото не важи за самиот напад. Веднаш штом личноста која била нападната ќе се пожали, веднаш штом таа ќе го употреби зборот напад за да ја опише постапката, таа веќе не се третира како колешка и не заслужува да биде заштитена.

Треба да размислиме што се смета за колегијално (а што не е), кој се смета за колегијален (а кој не). Колегијалноста може да значи развивање на позитивни релации, чувство на добронамерност и доверба меѓу колегите; може да понуди начин како да се спротивставиме на импулсите на егоизмот и индивидуализмот. Колегијалноста може да биде отворена врата, ветување дека новите членови на катедрите ќе се третираат онака како што доликува. Сепак, колку и да ја гледаме како стремеж или токму поради тоа што подразбира стремеж, колегијалноста може да биде резервирана за одредени поединци, оние со кои имаме нешто заедничко, без разлика дали се работи за историја (ви текнува на „го познавам долги години“) или сет на квалитети слободно дефинирани како култура или карактер (какви сме, што е тоа што ни се допаѓа).

Оваа рестрикција не се однесува само на тоа кој е заштитен како колега/колешка, туку кој воопшто може да стане колега/колешка. Забележав дека тогаш кога постои голем проблем на катедрата поврзан со вознемирување и заплашување, често има и неформална култура на вработување. Во првото поглавје, покажав дека постои честа пракса на суспендирање на вообичаената процедура во случаевите на вработување и унапредување. Еден кариерен советник од порано ми кажа дека луѓето зборувале за некојси кандидат дека „тој е типот со кој ќе сакаш да одиш на пиво“. Понекогаш ги вработуваш луѓето кои ти се допаѓаат и наликуваат на оние кои веќе се таму. Неформалноста им е важна на многумина за да влезат внатре. Неформалноста е важна и во поглед на местата и начинот на кој тие се пополнуваат (да се биде во барот, да се оди на пиво). Суспендираш една формална процедура само за да вработиш потенцијална личност со која би сакал/а да поминуваш време на местата кои ти се допаѓаат.

Или можеби ќе вработиш извесни поединци бидејќи веќе ти се пријатели, или пријатели на пријатели, или партнери на пријатели. Универзитетот станува мрежа на минати блискости. Овие блискости можат да се мобилизираат во случај на поплаки. Главната професорка која беше физички нападната од шефот на катедра вака ја опиша нејзината катедра: „Премногу кронизам. Беа вработени сите пријатели кои не беа спреми за универзитетскиот простор, кои не можеа да добијат финансиска помош и завршија на катедрата… Бевме четири или пет пријатели кои останаа на катедрата, па културата беше многу заплеткана. Беа многу дефанзивни околу добивањето поддршка или покренувањето дискусии“. Да си ги вработиш пријателите: вработувањето станува вмрежување; кој ќе биде вработен има влијание врз тоа кои дискусии ќе се случат и на кои ќе им биде дозволено да се случат. Културата е заплеткана бидејќи пријателите се залепени и претпочитаат да се држат заедно.

Кога некои колеги се нечии пријатели, тие се оние кои ќе бидат одбранети. Можеби дефанзивноста се поистоветува со чувство на припадност на ист вид, на семејство, на блиска група, поврзаност. Една професорка изјави дека нејзиниот универзитет бил организиран околу брачни парови. Таа направила една мапа: „Ги простудирав сите табели; правев мапи, мапи на моќ. Почнав да забележувам дека [универзитетот] има невидлива мапа на структура на моќ која ја делат повеќе од дваесет брачни парови“. Сметам дека мапата на моќ на овие брачни парови нè учи како се спроведува моќта низ една институција. Кога поднесуваш поплака, често дознаваш како се користи таа моќ.

Една докторантка разговараше со мене за жалбата која ја поднела поради вознемирување и заплашување од страна на еден брачен пар, од кој жената ѝ била менторка. Менторката била постдипломка на професорот за кој потоа се омажила. Тука има уште една историја, уште една мрежа, уште една нишка: студентите кои им стануваат партнери на професорите; во брак, колеги, претходно негов/а или нејзин/а студент/ка. Таа го опишува ова однесување како еден вид на „принудна интимност“. На состаноците, во заедничките простории, тие често ги споделувале овие интимности преку сексуален хумор или шеги за телесните функции: „Ги споделуваат и ги внесуваат сите тие интимности во просторијата, кикотејќи се, дури и кака шегите, наметнувајќи нешто интимно врз јавното“. Забележав дека насилството често се случува позади затворени врати; вратите можат да се искористат за да се создаде приватен простор во една јавна институција. Во тоа се крие нешто насилно. Тоа е еден начин да се каже „овој состанок ни припаѓа нам“. Заедничката просторија наеднаш станува приватна.

Не се работи само за тоа дека брачниот пар може да ја наметне својата блискост врз останатите; таа блискост може да се инструментализира, да се искористи за да се спречи поднесувањето жалби. Еден студент изјави, „Тука сум од мои седумнаесет години. Пораснав со нив. Не можам да направам ништо“. Студентите стануваат како деца; да студираш на некоја катедра, да студираш под нечија закрила, подразбира дека се здобиеш со некакво чувство на лојалност. Можеби лојалноста може да се сфати како афективно изразување на долгот: лојален си поради она што го должиш; лојален си поради тоа што се знаеш со некого. Да напредуваш како студент станува слично на растењето: прогресијата, тоа како се движиш и колку далеку одиш, не зависи само од тоа да интернализираш еден сет норми, задолженија и приоритети, туку истите да ги изразиш преку некакво постапување или непостапување. Кога велам дека непостапувањето е некакво изразување, мислам на тоа дека нежалењето се претвора во позитивна должност не само кон институцијата, туку и кон некој поединец: не се жалиш поради тоа што го должиш; не се жалиш поради тоа што се знаеш со некого.

Ако не се пожалиш, можеш да го добиеш она што ти треба од оние кои можат да ти го дадат. Сакам да се осврнам на примерот за постдипломците кои се пожалија од сексуално вознемирување од страна на други постдипломци. Машките студенти беа заштитени; тие останаа; продолжија да добиваат поддршка и да имаат придобивки. Жените кои се пожалија си заминаа. Можеме да се запрашаме чии грбови се претворија во врати, ако се земе предвид дека студентите кои беа заштитени (сè уште) не беа колеги. Студентката која била вознемирувана и студентот кој го извршил делото имале ист ментор. Во првиот момент, менторот ги поддржал двата студенти. Но кога првичната жалба станала формална жалба, менторот „почнал да го застапува [него] во формалната процедура“. Со давање поддршка на студентот кој бил испрашуван за вознемирување, менторот ја повлекол поддршката за студентката која била вознемирувана. Ваквото повлекување ја срушило.

Колегијалноста може да биде ветување: кон некого повеќе се однесуваш како можен или потенцијален колега/колешка отколку кон некој друг. Можеби поддршката им била пружена на оние студенти за кои имало најголеми очекувања. Во тој случај, приказната за вознемирувањето не почнува со еден студент кој вознемирува друг студент. Една од студентките кои ги интервјуирав зборувала со друга жена од истата програма, за која дознала дека порано поднела жалба за вознемирување од истиот студент. Жената со која разговарала ѝ раскажала како „предавачот ги прашувал за нивните теми. Таа одговорила дека е заинтересирана за феминистички студии, а предавачот ѝ одоговорил: феминизам е валкан збор. Ова се случило јавно, пред целата група, што според неа: ја постави атмосферата и им даде дозвола“. Им даде дозвола. Забележете како дозволата може да биде вокална, една поперформативна верзија на климањето: да, смееме да го кажеме тоа; да, смееме да го направиме тоа. На студентот кој подоцна ќе ги нарече жените „крави за молзење“ и кој ќе го вознемирува студентот кој не сака да му се придружи, тоа му било овозможено, да не речам, бил охрабрен да го стори тоа. Можеш да бидеш награден ако ја продолжиш репликата и го репродуцираш наследството. Ни станува јасно: ветувањето може да биде и ствар на рефлектирање. Студентите кои се заштитени, во кои се полага надеж, се оние кои го рефлектираат одразот на професорите, се смеат, се шегуваат, феминизмот е валкан збор, жените се крави за молзење. Вознемирувањето може да претставува рефлектирање: начин на кој некој кажува да, видете нè, ние сме како вас; да, ние сме на пат да станеме она што сте вие.

Оние кои се жалат од вознемирување се третираат како палави своеглави дечишта кои треба да бидат дисциплинирани или да им се „дотера“ паметот. Една од жените ми кажа што било кажано на еден од тие заморни состаноци: „Репликата на која се сеќавам гласеше: нема да си заминеме додека не го решиме ова, бидејќи нè третираа како четири немирни девојчиња кои треба да ги дисциплинираат“. Друга жена од оние кои се пожалиле изјави: „Секогаш мислев дека нè третираат како браќа и сестри сред кавга.“ Вознемирувањата и заплашувањата на универзитетите често се образложуваат на сличен начин како и насилството во семејството – или се проектираат врз странци кои можат да бидат отстранети (како нивното отстранување да ќе го отстрани насилството) или го прават да изгледа познато и поради тоа, опростливо.

Институционалниот фатализам кој го опишувам низ книгата, што го конвертира описот (вака функционираат институциите) во инструкција (прифати го ова), е многу често фамилијарен. Со други зборови, од вас се очекува да го прифатите вознемирувањето и заплашувањето бидејќи едноставно такви се фамилиите. Една предавачка го опишува следниов инцидент:

Пречудно беше. Бевме во школото и тој почна да зборува за еден од моите предмети и рече: „Надворешниот оценувач рече нешто“, а јас реков: „Јас баш и не се согласувам со надворешниот оценувач“ … а тој рече: „Ма кој те ебе, немаш ебена појма за ништо, надворешниот оценувач е важен професор, одјеби, која се замислуваш дека си ти да збориш така за него пред други луѓе“ … Подоцна дознав дека надворешниот оценувач му бил многу близок пријател, па отидов кај шефицата на катедра и ѝ кажав што се случи, а таа ми одговори: „Знаеш, [тој] е како палавиот чичко на училиштето. Едноставно таков си е, подобро да се откажеш“.

 

Палавиот чичко тука се појавува како фигура, како познаник, но и во вид на инструкција: да се откажеш, да не се пожалиш, да го прифатиш викањето и насилното однесување; тој е таков, ние сме такви, така ќе биде. Можеби жалбите се спречуваат со тоа што ќе се претворат во семејна тајна. 

Семејството исто така може да се искористи за спречување на поплаките со тоа што ќе се стави на позицијата на она што може да биде уништено од нив. Една жена академик со која имав неформална комуникација открила плагијат на нејзиниот труд од страна на колега. Подоцна дознала дека истото ѝ го направил и на друга жена академик. Шефот на катедрата им ја кажал истата реплика на двете жени: „да не креваат галама бидејќи [тој имал] фамилија“. Таа поднела жалба. Во првата фаза од поднесувањето жалба се разгледува дали „за случајот има потреба да се спроведе истрага“. При разгледувањето, посредникот не престана „да ме потсетува мене, како лезбејка, дека [тој] имал жена и дете“. Јасно ѝ било што слуша, дека со жалбите може да го уништи не само него, туку и неговата фамилија. Можеби тој потсетник ѝ бил адресиран нејзе под претпоставката дека таа нема фамилија на која ѝ е потребна заштита. На крајот, нејзината жалба не била разгледана. Се сомневам дека на ист начин биле разрешени повеќе случаеви на академска злоупотреба без да бидат разгледани, со што биле овозможени и повторени, во името на фамилијата.

Жалбите можат да се спречат за да се одржи некаква врска, фамилијарна или колегијална. Врската може да премине во обврзување. Сакам да се осврнам на искуството на една обоена жена академик која се пожалила од расизмот и сексизмот присутен на нејзината катедра. Управителката на човечки ресурси ми кажа дека сум „непотребно раздразлива“ (трето поглавје). Не било првпат да го чуе тоа. Во друга прилика, откако завршила со презентирање на трудот на тема емоционалниот труд кај диверзитетните кадри (да се презентира за емоционален труд е емоционален труд), една бела професорка од публиката непријателски и се обратила, обвинувајќи ја дека е „непотребно раздразлива“. Ако поднесувањето жалби може да ви донесе средба со човечки ресурси, таму ќе ве чека истиот третман како и во академската средина. 

Таа имала сојузници во публиката, две бели жени кои се занимавале со расна критика. Иако и двете слушнале што ѝ било кажано, „не можеле да го препознаат“. Ја бранат својата бела колешка. „Ја згреши брзината“, „Не разбрала“, „Ни се допаѓа“. Да кажеш дека ја згрешила брзината значи дека белата колешка се заплеткала во зборовите. Расизмот честопати поминува како грешна порака, она неизречливото: ние не сме такви, институцијата не е таква. Ми вели дека всушност сакала да им каже: „Само што посведочивте како некој напаѓа некого поради тоа што тој некој го пренел своето искуство со расизмот“. Расизмот кој тие не можат да го чујат често се третира како воопшто да не постои: „Најверојатно го избришале од меморијата“. Ова бришење/испуштање (deletion) е она што им овозможува да ѝ останат лојални на белата колешка; кога ѝ го чуваат грбот, го вртат грбот на обоената жена која исто така е нивна колешка. Во второто поглавје, истражував како институциите можат да ги избришат жалбите преку игнорирање: жалбите се избришани од институционалната меморија. Бришењето може да биде лично или институционално. Белите луѓе го бришат расизмот кога неговото препознавање би го загрозило нивното чувство на колегијалност со останатите бели луѓе.

Не го забележуваш она што пречи; белиот поглед на светот може да го остави расизмот позади затворени врати. Во друг случај, една црна жена долг период била вознемирувана врз расна основа од шефицата на катедрата. Ќе најдете повеќе детали за неа во шестото поглавје. Се среќава со бела колешка која само што станала новата шефица на катедрата. Колешката се осврнува на „историјата“ помеѓу оваа црна жена и поранешната шефица на катедрата, уште една бела жена: „Сакам да се смириш со неа бидејќи, на крајот на денот, таа ми е пријателка и колешка и не направи ништо освен што ти напиша неколку долги мејлови.“ Забележете со каква посесивност се повикува името на поранешната шефица („моја пријателка и колешка“). Важно е тоа што молбата доаѓа од бела жена, во име на пријателка и колешка, нејзината бела пријателка. Проблемот не е само во тоа што белата жена ѝ кажува што сака да направи („сакам да“). Искажувањето на желбата е тактика на менаџирање: таа дава инструкција, ѝ кажува на една црна жена, која исто така ѝ е колешка, но не ѝ се обраќа како на колешка, што да направи, што да каже.

Преку ограничувањето на колегијалноста, со што таа ги опфаќа само оние кои припаѓаат на одреден тип, нашиот тип, истиот тип, колегијалноста функционира како начин на кој се заштитуваат одредени поединци наместо други, па дури и на сметка на тие други. Таа продолжува, „Она што го научив од процесот на поднесување жалба беше дека белите организарања секогаш ги заштитуваат белите луѓе бидејќи преку штитењето на една бела личност, тие ја штитат целата институција од било каква пријава дека постои некаков расизам. Секогаш ја има таа масовна мобилизација.” Кога зборуваме за заштита на институцијата, зборуваме и за изразеното штитење на одредени колеги, понекогаш на сметка на други колеги. Зборуваме за тоа како штитењето на одредена личност може да значи штитење на целата институција. Има историја за тоа кој станува таа личност. Има историја за тоа кој не станува.

 

(Извадок од Жалба! на Сара Ахмед)

Извор: Lit Hub

 

Сара Ахмед (р. 1969) e теоретичарка од областа на феминистичката и квир теоријата, лезбејскиот феминизам, расната критика и постколонијализмот. ОД 2004 до 2006, Ахмед работеше на Голдсмитс, Универзитетот во Лондон, на Катедрата за комуникација и медиуми и како директорка на Центарот за феминистичко истражување. Во 2006, таа го напушти Центарот во знак на протест поради неспособноста на универзитетот да го реши проблемот со сексуалното вознемирување присутно на кампусот. За својата одлука, Ахмед напиша на нејзиниот блог, feministkilljoys.com: „Одржав стотици состаноци, со студенти, професори, со администрација. Пишував за проблемот со сексуалното вознемирување и тишината што го опкружува. Сепак сѐ уште постои тишина“.

Џудит Батлер: Треба да ја преиспитаме категоријата жена

Поминаа 31 година од објавувањето на Gender Trouble. Каква цел сакавте да постигнете со книгата?

 

Требаше да биде критика на хетеросексуалните претпоставки во рамките на феминизмот, но се покажа дека повеќе стана збор родовите категории. На пример, тоа што значи да се биде жена се менува од деценија во деценија. Категоријата жена може и се менува, и нам ни треба да биде така. Политички, обезбедувањето поголеми слободи за жените инсистира да ја преиспитаме категоријата „жени“ за да ги вклучиме тие нови можности. Историското значење на родот може да се менува бидејќи нормите кои се однесуваат на него се менуваат, одбиваат или пресоздаваат.
Затоа, не треба да се изненадуваме или да се спротивставуваме кога категоријата жени се проширува и ги вклучува и транс жените. И бидејќи исто така замислуваме и алтернативна иднина на машкоста, треба да бидеме подготвени, па дури и радосни да видиме што транс мажите прават со категоријата „мажи“.

 

Ајде да зборуваме за централната идеја за „перформативност“ во Gender Trouble. Ова останува контроверзен став за тоа како функционира родот, па што имавте на ум?

 

Во тоа време бев заинтересиранa за академските дебати поврзани со актот на говор. „Перформативните“ говорни акти се оние што прават нешто да се случи или бараат да се создаде нова реалност. Кога судијата објавува казна, на пример, тие создаваат нова реалност и обично имаат овластување да го направат тоа. Но, дали велиме дека судијата е семоќен? Или судијата се повикува на збир конвенции, следејќи процедури? Ако е ова второто, тогаш судиите се повикува на моќ што не им припаѓа како личности, туку како назначени авторитети. Нивниот чин станува цитат – тие повторуваат воспоставен протокол.

 

Како тоа се поврзува со родот?

 

Пред повеќе од 30 години сугерирав дека луѓето, свесно или не, се повикуваат на конвенции во однос на родот кога тврдат дека ја изразуваат сопствената внатрешна реалност, дури и кога велат дека се создаваат самите себеси повторно. Ми се чинеше дека никој од нас не може целосно да избега од културните норми.
Во исто време, никој од нас не е целосно определен од културните норми. Така, родот станува преговарање, борба, начин за справување со историските ограничувања и создавање нови реалности. Кога сме „по-девојчасти“, влегуваме во царството на женскиот свет, кое се градело долго време – серија конвенции, понекогаш конфликтни, кои воспоставуваат девојчество во општеството. Не правиме потполно автономен избор. Ниту пак конечниот избор ни е потполно наметнат. Но, општествена реалност може, и се менува.

 

 

Квир лицата често зборуваат за родот како „доделен при раѓање“. Но, според вас, тоа е прилично различно?

 

Родот е задача што не се случува само еднаш: таа е во тек. Полот ни е доделен со раѓање, а потоа следуваат низа очекувања кои продолжуваат да ни го „наметнуваат“ родот. Моќта зад тој процес е дел од родовиот апаратус кој им ги наложува и пре-наталожува нормите на телата, ги организира социјално, но исто така ги оживува во насоки спротивни на тие норми.
Можеби треба да размислиме за родот како нешто што се наметнува при раѓање, низ полот и сите културни претпоставки кои обично одат заедно со тоа. Сепак, родот е исто така она што се создава по патот – можеме да му ја преземеме моќта на наметнување, да ја направиме само-наметнување, што може да вклучува и промена на полот на правно и медицинско ниво.

 

 

 

Дискусиите околу идентитетот станаа централни во голем дел од нашата политика овие денови. Како некој што е скептичен кон категориите на стабилен идентитет, што мислите за тоа?

 

 

Мислам дека е многу важно како ја разбираме таа „централност“. Мојот политички став е дека идентитетот не треба да биде основа за политики. Алијанса, коалицијата и солидарноста се клучните термини за проширување на левицата. И ние треба да знаеме против што и за што се бориме и да го задржиме тој фокус.
Неопходно е да работиме низ разликите и да градиме сложени структури за социјална моќ. Структури кои ни помагаат да изградиме врски меѓу сиромашните, прекарните, обесправените, ЛГБТКИ+ лицата, работниците и сите оние кои се предмет на расизам и колонијално покорување. Ова не се секогаш одделни групи или идентитети, туку се преклопуваат и во меѓусебно поврзани форми на потчинување кои се спротиставуваат на расизмот, мизогинијата, хомофобијата, трансфобија, но и капитализмот и неговото уништување, вклучувајќи уништување на Земјата и автохтоните начини на живот.

 

 

Теоретичарите како Асад Хајдер ја усвоија вашата теорија за адресирање на расните поделби во САД. Хајдер го нагласува вашето гледиште за формирање на идентитетот како немирен и постојано искоренуван. Но, дали десното крило обично со притискање кон многу поцврста визија за идентитетот обично победува?

 

Десницата очајно бара да ги врати формите на идентитет што со право беа доведени под прашање. Во исто време, тие имаат тенденција да ги сведуваат движењата за расна правда на политика на „идентитет“, или движења за сексуална слобода или против сексуално насилство да ги карикирираат како движења кои се однесуваат само на „идентитетот“. Всушност, овие движења првенствено се занимаваат со редефинирање на тоа што може и треба да значи правдата, еднаквоста и слободата. На овој начин, тие се од суштинско значење за секое радикално демократско движење. Затоа треба да ги отфрлиме тие карикатури.
Што значи тоа за левицата? Ако ги засноваме нашите гледишта само на одредени идентитети, не сум сигурна дека можеме да ја сфатиме комплексноста на нашите социјални и економски светови или да изградиме анализа или сојуз потребни за остварување на идеалите за радикална правда, еднаквост и слобода. Во исто време, обележувањето на идентитетот е начин да се разјасни на кој начин ваквите сојузи мора да се променат за да бидат поодговорни кон меѓусебно поврзаните угнетувања.

 

Денес често слушаме колку е важно да ги слушаме оние кои „доживеале искуство“ на угнетување. Политичкиот филозоф Олфеми О Тави (Olúfémi O Táíwò) предупреди дека благородните намери за „децентрирање“ на привилегираните перспективи лесно можат да имаат контраефект.

 

Да, важно е да се признае дека, иако белецот не може да тврди дека го претставува искуството на Црнците, тоа не е причина за белците да бидат парализирани во однос на прашања поврзани со расата, одбивајќи воопшто да интервенираат. Никој не треба да го претставува целото искуство на црнците за да го следи, разоткрие и да се спротивстави на системскиот расизам – и да ги повика другите да го сторат истото.
Ако белците станат исклучително преокупирани со сопствената привилегија, ризикуваме да се само-апсорбираме. Дефинитивно не ни требаат повеќе белци што се фокусирани на себе: тоа само ги ре-центрира белците и одбива да ја работи работата против расизмот.

 

Како вашиот родов идентитет влијаеше на вашата политичка теорија?

 

Моето чувство е дека мојот „родов идентитет“ – што и да е тоа – ми беше доделен прво од моето семејство, како и различни училишни и медицински авторитети. Низ различни предизвици најдов начин да го заземам јазикот што се користи за да ме дефинира и победи.

Сè уште мислам дека заменките ми се оставени од други, што ми е интересно, бидејќи ми доделуваат различни – така што секогаш сум донекаде изненадена и импресионирана кога луѓето одлучуваат за сопствените заменки или дури и кога ме прашуваат какви заменки претпочитам. Немам едноставен одговор, иако уживам во светот на „тие“(they). Кога ја напишав Gender Trouble, немаше категорија за „небинарна“ – но сега не гледам зошто не би можела да бидам во таа категорија.

 

 

Бевте мета на демонстранти низ светот. Во 2014 година, демонстрантите против хомосексуалните бракови во Франција маршираа на улица осудувајќи ја „théorie du genre“- родовата теорија. Во 2017 година, ваша слика беше запалена од евангелистички христијански демонстранти во Бразил кои скандираа „носете ја вашата идеологија во пеколот“. Што мислите за тоа?

 

Движењето против родовата идеологија, глобално движење, инсистира на тоа дека полот е биолошки и реален, или дека полот е божествено определен, дека родот е деструктивна фикција која ги соборува и „човекот“ и „цивилизацијата“ и „Бог“. Анти-родовата политика е зајакната од Ватикан и поконзервативните евангелски и апостолски цркви на неколку континенти, но исто така и од неолибералите во Франција и на други места на кои им е потребно нормативното семејство во релација со политиката на социјалната заштита.
Ова движење истовремено е анти-феминистичко, хомофобично и трансфобично, спротивставувајќи се и на репродуктивната слобода и на транс правата. Се обидува да ги цензурира програмите за родови студии, да го извади родот од јавното образование – тема што е многу важна за дискусија помеѓу младите луѓе. И да ги поништат големите правни и законодавни успеси за сексуална слобода, родова еднаквост и закони против родова дискриминација и сексуално насилство.

 

 

Се чини дека некои во феминистичките движења гаат симпатии кон овие екстремно десничарски кампањи. Скандалот во Wi Spa во Лос Анџелес беше проследен со трансфобичен бес на интернет, кој ескалираше во крвави протести организирани од Гордите момчиња. Можеме ли да очекуваме овој сојуз да продолжи?

 

Ужасно е, а понекогаш и доста застрашувачки да се види како транс-исклучувачките феминистки прават сојузи со десничарските напади врз родот. Движењето против родовата идеологија не се противи на специфичен аспект на родот, туку се обидува да го искорени „родот“ како концепт или дискурс, област на студии, пристап кон општествената моќ. Понекогаш тие тврдат дека само „полот“ има научна позиција, но другпат тие се повикуваат на божји мандати за машка доминација и разлика. Се чини дека не им пречи да си противречат.

Терфовките (транс-исклучувачки радикални феминистки) и таканаречените родово критички автори, исто така, го отфрлија важниот труд од феминистичката филозофија на науката која покажува како културата и природата комуницираат (како што се Карен Барад, Дона Харавеј, ЕМ Хамондс или Ана Фаусто-Стерлинг) во корист на регресивна и лажна форма на биолошки есенцијализам. Значи, тие нема да бидат дел од коалицијата која се стреми да се бори против анти-родовото движење. Анти-родовата идеологија е еден од доминантните видови на фашизмот во нашево време. Така, Терфовките нема да бидат дел од современата борба против фашизмот; онаа што бара коалиција помеѓу фронтовите за борба против расизмот, национализмот, ксенофобијата, или да ги имаат предвид високите стапки на фемициди низ целиот свет, кои вклучуваат високи стапки на напади врз транс и родово квир луѓе.

Анти-родовото движење циркулира спектар на „род “ како сила на уништување, но тие всушност никогаш не прочитале дела од родовите студии. Избрзаните заклучоци кои влеваат страв го заземаат местото на обмислени оценки. Да, некои дела поврзани со родот се тешки и не секој може да го прочита, затоа мораме да се трудиме повеќе за да допреме до поширока јавност. Сепак, колку и да е важно да се доближат сложени концепти до поширока публика, подеднакво е важно да се поттикне интелектуалното истражување како дел од јавниот живот. За жал, живееме во анти-интелектуални времиња, а неофашизмот станува понормализиран.

 

Отсекогаш сте нагласувале дека вашата родова теорија не е информирана само од научна дебата, туку и од годините минати како дел на лезбејски и геј заедници. Од раните 1990ти станавте уникатно влијателен мислител во овие кругови. Што се смени откако излеговте (од плакарот)?

 

О, никогаш не излегов. Моите родители ме аутираа на 14 -годишна возраст. Така, различно ме идентификуваа како буч, квир, транс* повеќе од 50 години.
Секако сум била повлијаена од геј и лезбејските барови што ги посетував премногу често во доцните 70 -ти и раните 80 -ти, и тогаш бев загрижена за предизвиците со кои се соочуваат бисексуалците. Се сретнав со интерсексуални групи за да ја разберам нивната борба со медицинскиот естаблишмент и на крајот размислив и за разликата помеѓу дрег, трансродовите лица и родот воопшто. Отсекогаш сум била вклученa во не-академски активистички групи, и тоа е тековен дел од мојот живот.

 

Какви прашања постави радикалната геј и лезбејска политика пред да се појави зборот „квир“?

 

Демонстрациите во мојата младост секако се однесуваа на борбата против дискриминацијата, патологизацијата и насилството, во домот и во јавноста. Се боревме против психијатриската патологизација и нејзините последици. Но, исто така, се боревме за колективно право да го живееме своето тело во јавност без страв од насилство, право отворени да жалиме за животите и љубовите кои ќе сме ги изгубиле. И оваа борба доби многу драматична форма откако се појави ХИВ и Act Up.
Квирoт, за мене, никогаш не беше прашање на идентитет, туку начин за поврзување со борбата против хомофобијата. Започна како движење спротивно на политизирањето на идентитетот – и всушност против полицијата.
Овие протести се фокусираа на правата на здравствена заштита, образование, јавни слободи и спротивставување на дискриминацијата и насилството – сакавме да живееме во свет каде што може полесно да се дише, да се движи и да се љуби. Но, ние исто така замислувавме и создадовме нови форми на сродство, заедница и солидарност, колку и да се чинеа фракциозни.
Бев на дајк демонстрации, но работев и за меѓународните човекови права, размислувајќи каде се границите. И сфатив дека пошироките коалиции подеднакво во судир со расизмот, економската неправда и колонијализмот беа од суштинско значење за секоја квир политика. Сега гледаме како тоа функционира кај марксистичките геј групи, „Квирс за економска и расна правда“, „Квирови против апартхејдот, alQaws“, палестинската група против окупацијата и хомофобијата.

 

 

Како се споредува тоа време со политичкиот живот денес?

 

Денес особени ги ценам квир и феминистичките движења посветени на здравството и образованието како јавни добра, антикапиталистички, посветени на борбата за расна правда, права за лицата со попреченост, палестински политички слободи и тие кои се противат на уништувањето на Земјата и домородните животи – како што е очигледно во работата на Жасбир Пуар, Сара Ахмед, Силвија Федеричи, Анџела Дејвис, делата на Ни Уна Менос и аболициониот феминизам. Сега постои поширока визија, иако ова е време на голем очај, бидејќи гледаме дека глобалните економски нееднаквости под пандемијата дополнително се интензивираат.

 

 

Многу родови теоретичари пишуваат за директното влијание на вашата работа врз нив, oд Џулија Серано и нејзиното раскажување за вашето присуство на поетско читање што го вклучуваше текстот „Ебати Џудит Батлер!“ до Џорди Росенберг со ‘Gender Trouble on Mother’s Day’. . Како се чувствуваш лично во однос на интелектуална слава која ја стекна?

 

Најдов начин да живеам на страна од моето име. Тоа се покажа како многу корисно. Знам дека многу квир и транс луѓе се силно поврзани за нивните имиња и го почитувам тоа. Но, мојот опстанок веројатно зависи од мојата способност да живеам на дистанца од моето име.

 

 

 

 

 

*Кратко по објавувањето, „Гардијан“ одлучи да го преработи интервјуто на Jules Gleeson од 7 ми септември со Judith Butler, изоставувајќи делови насочени кон антифашистичките импликации од нејзината работата. 

Извор: IllWill

Scroll to Top